Regressie is het herbeleven van vorige levens in een staat van hypnose. Je kunt een cursus doen om mensen terug te brengen, naar vorige levens. Ooit ging ik eenmaal in regressie bij zo'n therapeut. Heel lang geleden. Ik vond het geen prettige ervaring. Eigenlijk gebeurde het zonder dat ik het in de gaten had. Ik bezocht de man om een andere reden en werd verrast door zijn aanpak. Alles werd opgenomen op een cassettebandje om later nog eens te kunnen beluisteren. Dat cassettebandje heb ik leeggespoeld. Maar de beelden in mijn geheugen zijn daarmee niet uitgewist. Toch schijnen mensen baat te hebben bij een overzicht van vorige levens. Het schijnt problemen die in dit leven onoverkomelijk lijken, te verklaren. Als je in een vorig leven verdronken bent, verklaart het de angst voor water in dit leven. Je moet natuurlijk wel geloven in reïncarnatie wil het hele verhaal zinvol zijn. Ikzelf heb zo mijn vraagtekens bij de methoden om die problemen op te lossen. Als het zinvol is om de herinnering aan vorige levens te bewaren, zouden wij die herinnering dan niet bewust zijn? Wat in vorige levens mis is gegaan kunnen we niet met terugwerkende kracht herstellen. Ik heb ook gezien dat mensen door een herbeleving tijdens regressie juist in de problemen kwamen. Als het om een probleem gaat dat uit je systeem is geblokt, wie zegt dan dat we die confrontatie opeens aankunnen? En is zo'n therapeut capabel genoeg om de gevolgen te overzien? Er wordt tenslotte heel wat aangerotzooid op paranormaal gebied. Ik geloof dat het leven niet ophoudt bij de dood. Dat heb ik trouwens al eerder kenbaar gemaakt in vorige columns. Maar in welke vorm wij dan voortbestaan, daarover heb ik geen zekerheid. Wat ik wel ervaar, is dat andere 'energieën' zich manifesteren op een voor ons herkenbare manier. Overledenen verschijnen aan mij op een 'herkenbare' manier. Vaak niet eens 'van top tot teen'. Wat ze mij laten zien is een kenmerk dat herkenbaar is. Herkenbaar voor degene aan wie zij zich willen manifesteren. Als iemand tijdens zijn aardse leven altijd een speciale pet droeg, is dat herkenbaar. Als iemand tijdens zijn aardse leven mank liep, krijg ik dàt te zien. Ik krijg dan de neiging dat ook te doen, terwijl ik dan weet, dat het een 'mechanisch' probleem was tijdens dat aardse bestaan. Maar als we spreken over vorige levens hebben we niet in elk leven hetzelfde 'jasje' aan. Ons lichaam is vergankelijk. Ik denk dat ook een verschijning dus een tijdelijke vorm is. Een vorm die aangenomen wordt om aan ons te verschijnen. Maar het geeft geen zekerheid over de 'vorm' van voortbestaan. Ik denk wel dat wij een afspiegeling zijn van het 'onbewuste'. Een afspiegeling van het fijnstoffelijke in een grove materie, met behoud van subtiele energie... En dat 'aardse jasje' maakt het ons niet gemakkelijk, maar dat is weer een ander verhaal.

David gaf een mooie reactie op mijn laatste column 'proces van loslaten...'. Voor hem heeft afscheid nemen en loslaten een synonieme betekenis. David vraagt zich af wat de gevolgen zijn voor de overledene, als hij in zijn hart niet kan 'loslaten'...

Er wordt veel gesproken en geschreven over het hiernamaals. Het 'zijn' in die andere dimensie. Daarbij wordt veel aandacht besteed aan het onderwerp 'contact met overledenen'. En het algemene daarin is, dat overledenen pas verder kunnen als dierbaren hen niet aards gebonden houden. Aards gebonden door emoties van pijn, boosheid en verdriet. Het wekt vaak de indruk dat we definitief afscheid moeten nemen...

Het proces van sterven is een afscheid. Een afscheid van het leven waarin de overledene een belangrijke plaats innam. Een afscheid zoals David dat beschreef... Maar daarnaast blijft er altijd een binding bestaan. Een binding voorbij dit aardse leven. Een binding waarin loslaten een belangrijk proces is. In die zin betekent loslaten geen afscheid. De reïncarnatietheorie gaat nog een stapje verder. Die theorie vertelt dat we elkaar in andere levens weer zullen tegenkomen, in andere relaties. Op die theorie zal ik nog eens uitgebreider ingaan in volgende columns.

Het 'loslaten' is een groeiproces dat voor een ieder individueel is. Ook voor de overledene... Het is niet alleen aan de nabestaande om los te laten. Het is dus vanuit onze aardse werkelijkheid niet een proces waarin alleen wij verantwoordelijk zijn.

Vanuit mijn ervaring met die andere dimensie kom ik verschillen tegen. Verschillen in verwerking. Er zijn nabestaanden die na meerdere jaren nog zo vastzitten in het verdriet, dat de overledene daar last van ondervindt. Maar dat geldt ook andersom. De overledene en de nabestaande kunnen aan die gevoelens, vanuit die binding, niet zomaar voorbij gaan. Het beïnvloedt elkaar en werkt beperkend. Beperkend voor het 'geestelijk' groeiproces. Een proces dat ook voorbij dit aardse leven plaatsvindt. En het is zelfs zo, dat de emoties van boosheid en verdriet het contact dat bestaat vertroebelen. Binnen die sterke emoties van het eigen proces is er geen 'oog' meer voor die ander. Er is enkel die pijn en je kunt daardoor niet goed op elkaar afstemmen. Net zoals mensen tijdens dit aardse leven door eigen emoties soms niet open staan voor hetgeen anderen hen te vertellen hebben. En dat geestelijk contact verschilt niet van het geestelijk contact in die andere dimensie. Verdriet sluit af, maar het geheel van emoties is wel voelbaar voor die ander. Je kunt er enkel niet doorheen... Zoals een kanaal via een radiofrequentie enkel ruis geeft als het niet goed is afgestemd.

Het kan zijn dat de overledene zo af en toe zijn aanwezigheid laat voelen. Het kan zijn dat de overledene frequenter 'aanwezig' is. In moeilijke tijden, als steun. Het kan zijn dat de overledene en de nabestaande zo'n sterke binding met elkaar hebben dat aanwezigheid 'natuurlijk' is. Een contact op geestelijk niveau dat tijdloos is. Een contact waarin 'loslaten' ruimte geeft. En binnen dat contact kunnen beiden voor elkaar een belangrijke functie vervullen. Bewust, maar ook onbewust. Voorbij onze ruimte en tijd...

Ik schreef in de laatste column over 'verschijningen'. Verschijningen van overledenen.

Ondanks dat er vaak een grote behoefte bestaat aan contact met de overledene brengt het ook verwarring. Verwarring omdat men het tegelijkertijd beangstigd vindt. De angst voor het onbekende. De angst voor 'geesten'...

Eigenlijk is het contact met de overledene niets anders dan het telepathisch contact dat bij leven bestond. Het gevoel dat je kunt hebben bij iemand die je na staat. Zonder woorden. Het gevoel dat je vaak met eigen woorden verwoordt. Zodra iemand overleden is wordt datzelfde contact opeens eng. Onwerkelijk. Zo onwerkelijk dat het 'echt' voelt. Echt en beangstigend...

Waar ligt de grens als we aanvaarden wat we waarnemen? Op het moment dat we het onwerkelijke werkelijk maken, komt er een proces op gang. Een proces waarbij ook andere gevoelens en gedachten een andere waarde krijgen. Wat we voorheen als fantasie betitelde krijgt opeens een andere noemer. Willen we dat wel? Kunnen we daar wel mee omgaan? Is het niet veiliger om dingen te laten voor wat ze zijn?

Ik kan iets pas werkelijk zien als ik er naar durf te kijken. Als ik het durf te aanvaarden. In rust en overweging. Zo is het ook met het 'geestelijke'. Door het geestelijke te aanvaarden, wordt de kracht van eigen 'gedachten' ondersteund. Ik beschreef dat al eerder in de column 'Kinderen en paranormale ervaringen'. De kracht van de fantasie... Het geloof in eigen kunnen.

Als ik afstemming heb op een overledene, bv. via een foto, dan is er zeker een energie. Een energie die mij vertelt over de overledene. Dat kan zijn over het stervensproces. Dat kan zijn over het karakter van de overledene. Dat kan zijn over gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden tijdens leven. Het kan zijn dat ik de fysieke of geestelijke pijnen tijdens leven of sterven voel. Maar het gebeurt ook dat ik waarneem in het heden. In die andere dimensie. Het gebeurt ook dat ik antwoord krijg op zaken die nu relevant zijn. Het gebeurt ook dat ik inzicht krijg in het proces waarin de overledene zich op dat moment bevindt. Ook als de overledene al langer over is.

Ik ervaar soms gevoelens waarin de overledene niet loskomt van de aardse werkelijkheid en verbondenheid. Net als de levende 'geestelijk' vaak niet lost komt van de overledene, vanwege de emoties en het verdriet. Het is ook niet iets dat je zomaar kunt sturen. Het is een natuurlijk proces dat tijd nodig heeft. Vaak is het zo, dat als men bewust wat meer afstand wil, het ook gebeurt. Maar wat is bewust. Als we nog volop in het rouwproces zijn...

Het geestelijk contact is niet iets waarbij je zomaar een deur dicht doet. En zeker niet als er een sterke emotionele verbondenheid bestaat. Acceptatie en het een plek geven draagt eerder bij tot rust, dan de vlucht in de angst voor iets dat we niet kennen. En met acceptatie bedoel ik de rust bij de 'aanwezigheid'. Tot het proces van 'loslaten' gevormd is. Tot een ieder zijn eigen weg kan gaan, want 'loslaten' betekent geen afscheid...

Met regelmaat spreek ik mensen die ooit een 'verschijning' hadden van een overleden iemand. Daarbij is natuurlijk de volgende vraag van belang: Geloof je in een leven na de dood?

Voor mezelf kan ik zeggen : 'Ja, ik geloof in een leven na de dood.'

Het is niet iets dat ik heb meegekregen vanuit een bestaande overtuiging. Ik ben ook niet religieus opgevoed. Het is een overtuiging die ik heb gevormd aan de hand van mijn eigen ervaringen. Ervaringen tijdens mijn werk als paranormaal therapeut, maar ook privé. Mooie ervaringen, maar ook minder mooie. Als blijkt dat er geen leven na de dood bestaat betekent het, dat ik regelmatig hallucineer. Gezien de aard van mijn ervaringen lijkt me dat zeer onwaarschijnlijk. Nou kunt u zeggen: 'Ja, dat is veilig om te zeggen. Zo kun je alles aan elkaar praten.' Dat is zeker waar. Maar ik kan niet meer doen dan toetsen vanuit mijn eigen ervaringsgebied. Al het andere kan ik enkel relativeren en aannemen...

Een veel voorkomende ervaring van mensen is het contact met iemand die recent overleden is. En soms zo recent dat het al vrij direct na het sterven gebeurt. Er zijn ook mensen die ervaren dat iemand 'verschijnt' rond of vlak voor het tijdstip van overlijden. En dan heb ik het over een verschijning waarbij de naderende dood voor de waarnemer onbekend was. Dat zijn toch op z'n minst ervaringen die aan het denken zetten en waar geen logische verklaring voorhanden is.

Ikzelf houd me niet bezig met het bewust 'oproepen' van overledenen. Ik vind 'oproepen' wat oneerbaar. Alsof overledenen opeens op afstand bediend kunnen worden... Ik hoop dat het niet zo werkt.

Bij het 'oproepen' is overigens de kans groot, dat er dingen gebeuren die ongewenst zijn. Denk daarbij aan het ouija-bord, waarbij aan de hand van cijfers en letters contact gezocht wordt met geesten van overledenen. En het bekende 'glaasje draaien', dat veel onder jongeren gebeurt. Uit pure sensatie. En vaak gaat het mis...

Tijdens mijn opleiding was 'rouwverwerking' een tentamenonderdeel van het vak 'psychologie'. In de lesstof kwam ik het volgende tegen: Wetenschappelijk blijkt dat ongeveer één op de twee nabestaanden een 'hallucinatie' heeft. Een visioen. De overledene kijkt over de schouder mee, vraagt dingen of geeft aanwijzingen. Hallucinaties worden door nabestaanden bijna altijd ervaren als troostend, als rustgevend en als extra steun.

Het gebeurt ook dat mensen totaal uit hun doen raken bij een 'verschijning'. Mensen vinden het beangstigend en voelen zich daardoor onveilig. Wat kun je nou doen in zo'n situatie? Daarover volgende week meer...