Terugkomend op de vragende discussie van vorige week… Als je het filosofisch bekijkt is invloed uitoefenen op iemands gedrag en/of beslissingen indirect invloed uitoefenen op de toekomst. Maar als je me nou vraagt of ik de toekomst kan veranderen dan zeg ik: Ik denk van niet! Zeker niet in grote lijnen. Dubbel, maar het is voor mij net zo’n filosofisch vraagstuk.

Ik denk dat we allen direct of indirect invloed uitoefenen op iemands gedrag en/of beslissingen. De vraag is enkel: Doe je dat vanuit angst, bezorgdheid, bemoeizucht, vanuit een 'onbekende' drang tot of omdat je iets 'voorziet' door middel van een helderziende waarneming. De reden waarom ik verkies het niet te doen vanuit die helderziende waarneming komt voort vanuit mijn angst het op een verkeerde manier te kunnen beïnvloeden. Maar dat zegt niets over het feit of ik dan ook daadwerkelijk doe. Of ik daadwerkelijk ingrijp in die toekomst.

Ik kan pas echt toetsen of een gebeurtenis plaatsvindt zoals ik dat voorzien heb, nadat het gebeurd is. Niet eerder. Maar als een gebeurtenis niet plaatsvindt omdat ik iemand gewaarschuwd heb kan ik het niet meer toetsen. Ik kan menen het zeker te weten vanuit mijn opgedane ervaring maar dan nog…

Ik heb al eerder aangegeven hoe ik over voorspellen denk. Ik vind voorspellen op zich een riskante aangelegenheid. En zeker als mensen je serieus nemen. Zelfs als zou ik een score hebben van negen goede voorspellingen op de tien gedane, dan nog kan het risico van die ene foute voorspelling drastisch zijn. Het doen van zo’n voorspelling kan net zo drastisch ingrijpen, zo niet drastischer, dan dat ik gewoon mijn mond erover hou.

Het feit dat ik dan soms meer zie, wil niet zeggen dat ik daar dan ook mee de boer op moet. Als het erop aankomt is het mijn probleem en zegt het niets over die ander. Wat ik wel doe is mensen zelf na laten denken vanuit een bepaald 'inzicht'. Tijdens behandelingen druppelt een inzicht binnen over een bepaalde problematiek. Da's handig. Dàt maak ik functioneel. Maar beslissingen nemen of waarschuwen iets niet te doen doe ik zelden. Ik werk niet alleen vanuit het gevoel, maar ook vanuit de ratio. Het is dus niet zo dat alles dat 'binnendruppelt' ik ook daadwerkelijk vermeld of in een vakje plaats. Ik toets regelmatig om te kijken of ik goed zit en ik laat ook heel veel achterwege. Of dat altijd een juiste beslissing is zal ik nooit zeker weten, maar ik kan niet meer doen dan ik meen te moeten doen binnen mijn verantwoordelijkheid.

Hoe ik omga met helderziende waarnemingen die negatief zijn met betrekking tot mezelf of mensen in mijn nabije omgeving? Het brengt mij wel eens in verwarring als het te dichtbij komt. Meestal is het verstandig gewoon mijn mond te houden. En soms is het voordeel van de twijfel mijn 'survival'. Als het zo negatief is dat het in mijn voordeel werkt is de beslissingnatuurlijk niet zo moeilijk. Stel dat ik met iemand in zee moet waarbij ik visioenen heb die mij vertellen dat ik dat beter niet kan doen dan probeer ik daarnaar te luisteren. Maar soms ben ik ook gewoon stronteigenwijs. Ook ik moet mijn lessen ondergaan. Natuurlijk neem ik wel mijn beslissing aan de hand van mijn voorgevoel, maar geloof me… bij helderziende waarneming staat geen bordje met geschreven tijd en plaatsaanduiding. Dus zo simpel als het lijkt is het echt niet. Ik krijg het zelden kant en klaar binnen. Het zijn vaak flarden waar je een goed verhaal van moet zien te breien. En dan nog kan ik niet voorkomen wat moet gebeuren.

Fijne feestdagen!

Of het in de genen zit? Er wordt gezegd van wel, maar ik kan dat niet staven binnen mijn familie. Mijn kinderen hebben het wel, maar van wie ik het dan heb… Geen idee.

In mijn familie rust daar wel een beetje taboe op. Er wordt nooit echt over gesproken. Wel door mijn ouders naar mij toe, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Mijn ouders hebben geen probleem met wat ik doe, zijn er zelfs een beetje trots op. Ze begrijpen er niet veel van, maar dat hoeft ook niet. Mijn moeder heeft wel eens tegen mij gezegd: 'Toen je baby was heb ik mijzelf vaak afgevraagd: Wat is er toch met dit kind?'

Als ik in je ogen keek had ik het gevoel alsof je dwars door me heen keek. Dingen zag die ik niet zag...' Toen ik ouder was en bekend werd aan welke 'kwaal' ik leed, vielen er achteraf veel puzzelstukjes in elkaar.

Binnen mijn eigen gezin? Mijn kinderen weten niet beter. Houden zich er verder niet al te veel mee bezig. Als het nodig is doen ze wel eens een beroep op me. Niet dat ik ze voor elk pijntje of griepje behandel. Dat heb ik nooit gedaan. Er gaat niets boven het opbouwen van eigen weerstand.

Er wordt wel eens tegen ze gezegd: 'Handig, zo’n moeder...' Misschien is het juist wel minder handig. Een moeder die niet weet dat ze een natuurlijke genezende gave heeft naar haar kinderen zal dat 'ongecensureerd' regelmatig gebruiken. Ik weet dat ik met die energie werk en zal dat zo min mogelijk toepassen om het zo normaal mogelijk te houden. Dus ja, wie is beter af…

Voor mij zelf als moeder vind ik het echt niet altijd handig. Dingen moeten zijn natuurlijke verloop hebben. Binnen mijn eigen gezin voorzie ik ook wel eens dingen. Ik kan dan enkel afwachten en troosten achteraf. Ik kan mijn kinderen niet behoeden door ze te waarschuwen voor lessen die ze moeten leren. Maar liegen valt ook niet binnen mijn normen. Dus als mijn mening gevraagd wordt geeft dat best wel eens een conflictsituatie binnen mijzelf. Ik probeer dan ‘rationele’ besluiten te nemen en spreek niet altijd uit wat ik voorzie. En dat maakt het wel eens moeilijk. Als moeder wil je het beste voor je kinderen. En het beste is niet altijd ze overal voor behoeden.

Normaal gesproken spreekt een moeder haar twijfel uit omdat ze bezorgd is en niet kan voorzien wat de gevolgen zijn. Bij mij ligt dat soms anders. Als ik soms voorzie wat de gevolgen zijn kan ik er niks mee. Ik kan niet alles voorkomen. Ik wil dan ook juist niet die bezorgdheid uitspreken om ze niet aan het twijfelen te brengen. Het is mijn probleem dat ik meer zie. En dat probeer ik ook zo te houden. Maar het bewerkstelligt het tegenovergestelde. Ik ga een voor mij onnatuurlijke houding creëren om de situatie zo 'normaal' mogelijk te laten verlopen.

Mijn kinderen weten dat ik niet zomaar iets zeg. Het gevolg daarvan is dat als ik iets zeg, ze het ook heel serieus nemen. En het gevolg dáárvan is dat ik zo vaak op moet passen met wat ik zeg… Tja…

Even tussen haakjes. Mijn oudste zoon van 22 zei gister over de laatste twee columns: 'Mam, Je kunt beter niet meer van die 'tovenarij' verkondigen. Wij weten wel dat het zo is, maar anderen begrijpen dat toch niet en je kunt het ze niet kwalijk nemen!'

De vraag van Martha onder de laatste column over haar zoon die geesten ziet is niet zomaar even algemeen te beantwoorden in een column. In de column Kinderen en paranormale ervaringen heb ik er wel iets algemeens over geschreven. Als je er meer over wilt weten Martha, stuur mij dan even een e-mail via mijn persoonlijke emailadres in de intro. Misschien kom ik er in latere columns nog op terug. Voor dit moment beperk ik mij tot de andere vragen onder de laatste column.

Cap vraagt: 'als ik in het verkeer rij gebeurt het wel eens, dat ik niet meer weet waar ik gereden heb. Er zijn hele stukken weg. Ik ben mij niet bewust dat ik er gereden heb. Nu is het zo dat ik gelukkig nog nooit een ongeluk heb gehad. Maar is dat niet gevaarlijk, of gebeurt er iets anders?'

Aan de hand van die reactie kwamen er meer reacties.

Of dat gevaarlijk is? Het is voor mij gevaarlijk om te zeggen dat het niet gevaarlijk is… Ik denk dat iedereen zo'n moment als Cap beschrijft wel herkent. Het is een soort 'time out'. Je hebt dan geen tijdsbesef. Het gebeurt minder snel als je het autorijden nog niet onder de knie hebt en nog rationeel na moet denken bij elke actie die je onderneemt. Als je langer autorijdt en ervaren bent handel je zonder daar actief bij na te denken. Dat is overigens niet alleen bij het autorijden zo. Een ervaren aardappelschiller ervaart ook dat soort momenten. Maar zodra onze ratio moet handelen, zijn we er weer.

Op die 'time out' momenten ben je wel alert of zelfs nog alerter. Je glijdt, door het monotone binnenkomende beeld en geluid, in een ander soort bewustzijn. Zie het als een hele lichte vorm van hypnose. Je kijkt als het ware met andere ogen. Maar die zien niet minder scherp. Het is natuurlijk iets anders, als je ongeconcentreerd gaat rijden door met je gedachten echt actief en bewust ver af te dwalen. Je bent dan actief gericht aan het denken ten koste van de concentratie. Op zo'n 'time out' moment gaat het om een ander soort bewustzijn. Ook dan dwalen je gedachten af, maar je hersenen hebben de ruimte om te registreren. Je schakelt fysiek over op de automatische piloot. Het is maar een fractie van verandering van bewustzijn en je hebt het meestal niet eens in de gaten.

Geen vrijbrief om bewust af te dwalen en geen zorg om momenten dat het toch gebeurt, want dat gaat weer ten koste van de concentratie.

Iets geheel anders nu

Voor de verandering ga ik u, als lezer, een vraag stellen:

Ik ben de actie aangegaan met u, in te gaan op uw vragen. De lezers die van het begin af aan mijn columns lezen hebben een opbouw gezien. Een opbouw waarin ik regelmatig terug reflecteer naar eerder beschreven onderwerpen. Enerzijds omdat nieuwe lezers bij het lezen van bepaalde columns denken: Waar heeft ze het over?? Anderzijds om niet te vaak in herhaling te vervallen. Het is lastig het boeiend te houden voor trouwe lezers en boeiend, maar ook begrijpelijk voor nieuwe lezers. Ik kan me ook zo voorstellen dat sommigen onder u denken. Kom eens met wat nieuws!

Ikzelf ondervind een gezapigheid in mijn columns. Door het aftasten betracht ik een voorzichtigheid waardoor het mijns inziens minder boeiend wordt. Het aantal lezers is de laatste maanden verzesvoudigd, dat is dus het probleem niet. Het probleem is wel dat ik door de enkelen die reageren geen algemeen beeld heb van wat u als lezer vindt. Daarbij zit ik niet op complimenten te azen, maar wel op een eerlijke reactie om de columns vooral boeiend te houden. Door de formule die ik samen met vitaal ben aangegaan, sluipt het risico erin, dat de columns zich richten op de enkelen die wel reageren. Nu ligt dat natuurlijk ook bij uzelf, want ik bied een ieder de gelegenheid. Maar toch…U hoeft het echt niet met mij eens te zijn om te reageren onder de column. Het is juist interessant als u bedenkingen heeft. En eerlijk is eerlijk: Meningen als die van Cajari, maakten het wel smeuïg onder de column. Jammer dat hij afgehaakt heeft. Dus Cajari, als je nog meeleest…

Kortom, laat mij nou eens weten wat u vindt. Ik verspil niet graag energie door nog weken of maanden af te tasten wat het nou juiste is. Dat gaat mijns inziens ten koste van de inhoud en het plezier van mijzelf om voor u te schrijven. Ik heb dus vragen als: Vindt u de columns nog boeiend of juist niet? Heeft u ideeën voor mij om het boeiender te maken? Vind u het te moeilijk of juist te simpel en raakt u daardoor verveeld. Zou u liever een column van mij lezen met dagelijkse gebeurtenissen? Vindt u het moeilijk om onder de column te reageren? Vindt u het moeilijk om de eerste te zijn die reageert? Of misschien wilt u iets anders kwijt.

Grijp uw kans. Vertel mij wat u echt van de column vindt of wat u graag zou willen lezen. Ik wil graag wat duidelijkheid. Ik hoop dat u mij dat wilt geven.