Of ik ook zelf met tarotkaarten werk? Niet in mijn praktijk. Dat wil overigens niet zeggen dat ik de tarot niet serieus neem. Ik heb wel oppervlakkig uitgezocht wat die tarot nou eigenlijk is. Ik ben niet veel verder gekomen dan een legging van vier kaarten. Het boeit mij niet genoeg. Maar er zijn best veel mensen die het uitermate boeiend vinden.

Wat ik wel doe is zo af en toe een knop indrukken op internet voor een dagkaart of een simpele legging. De luie methode. Voor de aardigheid en ter bevestiging. Als het mooie kaarten zijn denk ik: 'Leuk'. Als het minder mooie zijn denk ik: 'mmh...'

Ik heb ooit eens een lezing gevolgd over de tarot. Ik weet nog dat ik op die avond vroeg: 'Klopt het nou altijd?' 'Ja, het klopt altijd', kreeg ik als antwoord en ik moet zeggen dat de proefpersonen van die avond daar ook een steentje aan bijdroegen. Maar ja, het is natuurlijk maar net hoe je de kaarten interpreteert...

In de cursus die ik geef licht ik wel het één en ander toe over tarot als daar interesse voor is. Ik had laatst een cursist die de griezels kreeg bij het woord tarot. Die vond daar een negatieve sfeer omheen hangen. Alleen al de gedachte eraan beangstigde haar. Ze dorst er ook niet mee te experimenteren. De andere cursisten vonden het wel interessant. Voor mij de overweging het zo summier mogelijk te behandelen en het een beetje uit die sfeer te halen. 'Geen voorspellerij… Gebruik het ondersteunend en ter bevestiging en neem bovenal jezelf serieus.' Poging geslaagd, want na de les zei ze: 'Goh, dat ik daar altijd zo bang voor ben geweest…' Ze was blij dat ze toch had meegedaan.

Ik kan me dat gevoel wel voorstellen, want ik heb dat zelf ook zo gevoeld…

Ik weet nog goed dat ik op een feest was van het bedrijf waar Ton toen werkte. Ik denk zo'n kleine twintig jaar geleden. Het was groots opgezet. Van haringkar tot tarotlezer. Ik wist toen helemaal niets van het 'paranormale'. Ik was op dat gebied een echte dummie. Behoudens dan dat waar ik zelf zo mee worstelde later 'paranormaal' bleek te zijn… Wist ik veel!

Dat kraampje met die tarotlezer intrigeerde mij. Ik kon mijn ogen niet afhouden van dat tafeltje. De aantrekkingkracht was zo groot dat ik gedurende het hele feest met mijzelf in strijd was. Zal ik of zal ik niet? Ik heb het niet gedaan omdat ik er geen goed gevoel bij had. 'Iets' hield mij tegen. Later hoorde ik dat een vrouw zich had laten voorspellen dat haar echtgenoot tijdens een vakantie in Frankrijk een ongeluk zou krijgen, met jaartal erbij… Voor mij was toen de situatie duidelijk. Wat een charlatan!!

Toch bleven die kaarten mij intrigeren. Ik ben nou eenmaal nieuwsgierig van aard. Vele jaren later, toen ik wat bekender werd met het 'paranormale' kocht ik zelf de tarot met een gebruiksaanwijzing. Ik kon er enkel niet toe komen om ze daadwerkelijk te gebruiken. Telkens als ik die kaarten in mijn handen had bekroop mij een naar gevoel. Zoiets van: Bbrr… Niet doen!

Weg ermee, dacht ik! Ongebruikt verwisselde ze van eigenaar. Sjon, een collega van Ton, wilde ze graag hebben. 'Zal ik dan voor jou een keer een legging doen als ik er wat meer in thuis ben?' 'Dat is goed', zei ik. Dat voelde goed… Het was zeker niet zijn intentie er de hocus-spocus-man mee uit te hangen.

Een hele tijd later kreeg ik een briefje uit de shagzak van Ton. 'Dit heeft Sjon mij gegeven, voor jou.' Ik vouwde het open en las… Het omschreef exact de periode die ik kort daarvoor had doorgemaakt en ik was verbaasd. Maar goed dat ik daarvóór de tarot niet had geraadpleegd. Stel je voor, dacht ik. Ik zou me rot schrikken…

Hoe het ook zij, of het nou de man of de kaarten waren die mij schrik hadden aangejaagd… Er hangt wel een bepaald mysterie om de tarot waar ik niet mijn vinger op kan leggen. Het is ook zeker niet aan iedereen besteed dat te interpreteren. Ook niet aan mij trouwens. Ik denk dat er maar weinigen zijn die dat op de juiste manier kunnen. Je vervalt naar mijn idee al gauw in een soort 'self forfilling prophecy.' Het verhaal van Sjon eindigde in elk geval met veel bokalen. En da's niet verkeerd…

Ik heb daarna toch weer opnieuw de kaarten aangeschaft. Over eigenwijs gesproken… Ik ben er nooit meer angstig voor geweest. Maar ik doe er eigenlijk ook niks bijzonders mee. Het was meer voor de heb… en de overwinning op mezelf!

Of je ook last kan hebben van een magnetisch veld, Cap? Ja zeker. Althans, ik wel. Een normale hoeveelheid aan elektrische apparaten in een ruimte is een gewenning. Dat geeft geen merkbare problemen. Zodra er méér dan de gewone dagelijkse portie in een ruimte is, heb ik daar last van. Een winkel vol elektrische apparatuur is voor mij geen plezierige ruimte om in te vertoeven. En wat ik dan voel? Alsof ik tegen een muur aanloop. Geen beter laxeermiddel voor mij!

Tessa, jouw vraag moet ik es goed over nadenken… Daar kom ik nog op terug.

Mensen geloven niet alles wat ik schrijf. Terecht en logisch, denk ik dan rationeel… Gevoelsmatig is het voor mij net zo wereldvreemd te bedenken wat die ander dan ervaart. Maar dat maakt de beleving van die ander niet minder waar…

Geloof het of geloof het niet. Maar als ik over dit soort zaken zou moeten liegen om geloofwaardig te zijn, dàn wordt het tijd voor de psychiater… Hoe was ook alweer dat spreekwoord… 'Al is de leugen nog zo snel...' Ik besteed mijn energie graag nuttig.

Dat verhaal van vorige week over die magnetische velden is natuurlijk geen eenmalige gebeurtenis. In de beginperiode van het leren omgaan met mijn 'kwaal' was het schering en inslag. Ik had geen beheersing over mijn energieveld. Bij heftige emotie of vermoeidheid ging de televisie of de cd speler spontaan aan of uit, lampen flikkerden of gingen kapot etc... Mijn kinderen waren dat zò gewend, dat ik ook automatisch de schuld kreeg als er iets van dien aard gebeurde. Familie en vrienden keken er ook niet meer van op en zeiden:'Gaat ie El?' We konden er gelukkig om lachen…

Ik voelde het wel gebeuren, maar kon het niet bewust organiseren. Mijn kinderen zeiden voor de grap als ze wilde zappen: 'Mam, zet em eens op vier.' We hadden er trucjes op gevonden met de kerstboom versieren, want aan mij waren die lampjes niet besteed. Ik mocht wel de ballen er in hangen, maar de rest moest ik afblijven. Tegenwoordig doe ik het allemaal weer zelf en zonder problemen. En als ik het even vergeet zeggen mijn makkers: 'HALLO, lukt het allemaal!!' Dan weet ik weer genoeg en schakel ik een 'tikkie' terug. Maar ik was niet altijd de veroorzaker…

Toen mijn jongste zoon van één en twintig nog een jochie was en verzot op Nintendo spelletjes, ging het niet altijd goed. Maar…, hij had het sneller begrepen dan z'n moeder…

Hij was behendig in de spelletjes die hij speelde en fanatiek. Maar telkens als hij het einde van het spel naderde klapte het beeld uit. Ik herkende wat er gebeurde, maar wist zeker dat ik niet de veroorzaker was. Ik wist dat hij zelf, door de spanning die hij opbouwde aan het eind van het spel, telkens de veroorzaker was van zijn eigen pech. Alleen, Ton en ik dorsten het hem niet te vertellen. We dachten: Dat kind schrikt zich vast te pletter. Hij had aanvaard dat zijn moeder dat soort fratsen uithaalde, maar hijzelf…

Toen hij op een gegeven moment vol frustratie riep: 'Mam…hou nou es op!!!', kon ik hem niet langer zien tobben. Ik probeerde zo normaal mogelijk te zeggen: 'Lieve schat, dat doe je zelf.' Hij keek me aan met zo'n blik van: Had dat dan eerder gezegd... en zei enkel: 'Oh…, nou…, dat moet ik dan maar niet meer doen.' Hij schakelde het apparaat nonchalant weer in en speelde verder alsof er niets aan de hand was. Ton en ik keken elkaar aan… Hadden we hier nou zo tegen op gezien? Hij leek precies te begrijpen wat ik bedoelde. En dat bleek. Hij kon daarna elk spelletje uitspelen en het is niet meer gebeurd. Nu hij ouder is lachen we er nog wel eens om. Kinderen begrijpen meer dan wij denken, als wij er maar niet te moeilijk over doen…

Maandagochtend. Geen vragen onder de column… Recht voor mij, boven mijn bureau, hangt mijn elektrische gitaar. Een Gibson, dè gitaar onder gitaren. Mijn gedachten dwalen af naar het moment van aanschaf, een aantal jaren terug. Het was een cadeau van Ton. Geheel onverwachts... Ik zou enkel even snaren kopen voor mijn akoestische gitaar. Ton ging mee naar Culemborg. Ik had wel eens op een Gibson gespeeld. De Gibson van Ben. Met Ben speelde ik wekelijks gitaar en ik was getuige van de trots van zijn aanschaf. Ben was zo trots op zijn Gibson dat hij op de dag dat hij hem kocht een ereplaatsje naast zijn bed kreeg. Voor één nacht. En waar is waar. Er kwam een geluid uit dat ding... Daar kon ik als amateur alleen maar van dromen. Zo'n grote winkel met twee verdiepingen is een uitje. Zoveel moois en vooral onbetaalbaars. 'Vraag eens of je op die Gibson mag spelen', zegt Ton. 'Nee joh, ik ga niet hier in de toko zitten tokkelen', reageer ik geschrokken. Hij had namelijk een tonatie in zijn stem die ik herkende als hij iets van plan was. Als hij me gigantisch wilde verrassen. En daar schrok ik van, want stel… Ik besloot het niet te doen. Geen lef om op zo'n prachtige gitaar te spelen in het bijzijn van anderen. En over kopen dacht ik al helemaal niet na. Ton dacht er anders over… Hij had zijn eigen spaarpot, maar dat idee wilde ik al helemaal niet inneren. 'Ben je gek joh', zeg ik. 'Veel te veel geld. Dat wil ik echt niet.' 'Jij niet, maar ik wel'. Mijn hart begon te bonzen toen hij de verkoper vroeg dè gitaar van de wand te halen. 'Ze durft er niet op te spelen, bang dat je meeluistert', smoest hij tegen de verkoper. 'Lossen we op', zegt de jongen? 'Ik heb nog zat te doen in mijn kantoortje hiernaast. Hier is de gitaar. Als je me nodig hebt…' Ik moest er aan geloven. 'Spelen doe ik dan wel even, maar kopen niet!', spreek ik vol overtuiging. 'Nou...', zegt Ton. 'Dat zien we dan nog wel.' Vol verwachting zaten we op de krukken, maar er kwam enkel een brommend geluid uit dat ding, hoe hard ik ook mijn best deed. Verkoper erbij. 'Hoe kan dat nou??' Andere gitaar. Weer een brommend geluid, maar geen muziek. 'Nou ja!!', reageert de jongen verbaasd. 'Dit heb ik nog nooit meegemaakt.' Ik was gelijk gedesillusioneerd. Zo'n dure gitaar... 'Ik pak even een andere versterker. Daar moet het dan aan liggen.' Mooi niet! Ik sla opnieuw een snaar aan en weer hetzelfde... Ik was zo opgewonden van het hele verhaal dat ik niet helder nadacht over de mogelijke oorzaak. Ton deed dat wel: 'El, tikkie terugschakelen...' Mèt dat hij dat tegen me zei ging er een lampje bij me branden. Ton en ik keken elkaar aan met een blik van: Hebben wij dit… Ik was even vergeten dat mijn magnetisch veld bij ongecontroleerde emoties invloed had op elektrische apparatuur. Vergeten in de opwinding over de gitaar. Ik had inmiddels geleerd dat ook weer te beheersen en zeg tegen de verkoper die al bezig was met een volgende poging: 'Laat maar, het is al goed', en ik begin te spelen. Wat een geluid… De jongen stond met verbazing te kijken. 'Hoe kan dat nou??' 'Ach, mijn vrouw is paranormaal en stoort weleens op elektrische apparatuur', zegt Ton doodgewoon. Hij windt er nooit geen doekjes om. De verkoper was verbouwereerd en had geen aandacht meer voor zijn verkooptechniek. Hij keek me aan alsof ik een aliën was en zei bij de kassa: 'Kun je bij mij ook iets zien dan?' 'Nee hoor', zeg ik. Ik had helemaal geen zin er verder op in te gaan. Hij wilde wel mijn telefoonnummer en ik wilde zo snel mogelijk naar huis. Met mijn Gibson… en Ton natuurlijk! (Ook dit is overigens geen 'paranormaal' verschijnsel. Het is een 'natuur'verschijnsel dat we niet als normaal ervaren. Elektromagnetische velden... Niet meer en niet minder.)

'Wat is reiki?', vraagt Marijke. Ik weet niet genoeg van reiki om daar een waardeoordeel aan te verbinden. Ik vorm een mening aan de hand van wat mij daarover regelmatig ter ore komt, zowel binnen mijn praktijk, binnen de cursus als wel daarbuiten. En ik ben zelf eerder een criticus dan een promotor op dit gebied. Dus ja…

Ik hoor de laatste tijd overal om me heen: reiki! Het lijkt als paddestoelen de grond uit te schieten.

Ik weet dat reiki door iedereen beoefend kan worden. Dat je daarvoor niet over 'paranormale gaven' hoeft te beschikken. Ik weet dat reiki een uitwisseling is van energie. Ik weet dat je bij reiki een bepaalde graad kunt halen. Ik weet dat de hoogste graad, de reikimaster graad, giga veel geld kost. Nou is dat niet enkel voorbehouden aan de term reiki, want ik verbaas me met regelmaat over de bedragen die binnen het alternatieve circuit gevraagd en neergeteld worden. Ik weet ook dat er een inwijdingsritueel nodig is om reiki te kunnen en mogen beoefenen. Het zijn dingen die mij persoonlijk tegenstaan. Ik ben een beetje wars van rituelen. Ik ben ervan overtuigd dat energie uitwisseling menselijk is en niet enkel voorbehouden aan 'ingewijden'. Ik krijg daar altijd zo'n raar gevoel van...

Er komen mensen bij mij op cursus Intuïtieve ontwikkeling die reiki beoefenen. En ik vraag me dan af waarom het inhoudelijke aanbod van zo'n reiki cursus geen intuïtieve ontwikkeling biedt. Je werkt met krachten waarvan menigeen niet weet hoe die werkelijk werken. Ik beoordeel dit wel vanuit mijn kader, maar ik weet zelf wat omgaan met die energetische krachten teweeg kan brengen. Ik ben erin ondergedompeld… Als het allemaal goed gaat is er niks aan de knikker, maar niet alles gaat altijd alleen maar goed. En deskundige begeleiding is dan niet altijd voorhanden.

Maar ja, zoals met alles en zeker binnen het alternatieve circuit zullen er ook binnen het reiki gebeuren goede en slechte behandelaars zijn. Er is geen term die kwaliteit garandeert. Ook niet binnen mijn vakgebied.

Ik ben benieuwd wat uw gevoel en/of ervaring is met het reiki gebeuren. Ruimte genoeg onder de column…