Herkenbaar dus, dat 'oudejaarsavondgevoel'. De reacties onder de column van vorige week spreken voor zich, en menigeen liet via mijn mailbox weten het nèt zo te ervaren. Bedankt dat jullie dit gevoel wilde delen. Mijn oudejaarsavond krijgt er iets meer glans door. Ik hoop de jouwe ook. En dan die voornemens. Dat eindejaarsgevoel geeft toch de associatie met een nieuw begin. Opeens lijken we dan de moed te hebben onze onmacht in een nieuw jasje te steken. Ik moet je eerlijk zeggen, dat ook ik een voornemen door 'toevalligheden' heb uitgesteld tot het nieuwe jaar. Die blik op dat nieuwe jaar geeft het gevoel van: Oh, ik heb nog even…, ook al duurt het nog maar twee dagen.

Wat mijn voornemen is voor 2003? Mezelf wat meer profileren. Niet omdat ik wil dat mensen mij 'zien'. Wèl omdat ik geen kei ben in mezelf profileren. Ja, ik schrijf columns, maar dat is redelijk achter de schermen. Van nature ben ik heel verlegen. Als kind en jonge volwassene kreeg ik het schaamrood al op de kaken als de aandacht plotseling op mij werd gericht. Toen ik op mijn 16de  van de MAVO kwam werd ik in het klasseboek, door leraren gemaakt om aan te bieden als afscheid, met één zin getypeerd: Wegens vakantie gesloten. Mijn vader herinnert mij nog wel eens aan die ene zin, want hij vond het toen een treffende gelijkenis. Ik keek altijd de kat uit de boom en hield me afzijdig. 

Mensen die mij niet zo persoonlijk kennen zijn verbaasd als vertel dat ik vroeger zeer verlegen en terughoudend was. Ik krijg dan vaak als reactie: "Jij?" Op wat latere leeftijd heb ik dat weten te verbergen achter een soort arrogantie. Mijn huidige collega, met wie ik een samenwerkingsverband ben aangegaan in training en coaching, heeft mij in haar kring getypeerd als iemand die met een pokerface kan onderhandelen. Handig voor het voeren van acquisitie, zegt ze. Toen zij opperde te gaan netwerken voor onze nieuwe training, zei mijn echtgenoot met een knipoog: ''Nou El, dat is aan jou wel besteed.""Jazeker'', zeg ik zeker. "Er zijn hele volksstammen die dat beter doen dan ik."

Ik kom op mensen, ondanks de aard van mijn beroep, nuchter en zeker over. Nuchter ben ik zeker, en zeker is, dat dat  zekere gedrag mede is ontstaan vanuit uit die worsteling met de onzekerheid. En dat zekere gedrag is waarschijnlijk ook een soort pokerface geworden, waarachter ik onzekerheden kan verbergen. Daar ben ik dus wèl goed in, en dàt is inderdaad handig. Maar mezelf profileren... Ach, ik heb nog twee dagen

Na die column van vorige week zal ik maar geen "fijne jaarwisseling" meer roepen. Ik wens jullie allen dus een voorspoedig nieuwjaar! Ik ga nog wel proberen er wat van te maken op oudejaarsavond. Jij toch ook? 

Tot volgende week. 

In de zoekwoorden top tien van mijn websitestatistieken neemt het woord 'Char' maar liefst zes plaatsen in beslag. En in de tweede tien naar twintig houdt het ook niet op. Zeer actueel dus. Hoe ze met dat woord op mijn site terechtkomen? Geen idee. Nou ja, misschien ook wel… Een tijdje terug heb ik éénmalig het verzoek van Endemol ingewilligd, om mensen via mijn website uit te nodigen een opname in november bij te wonen. Sinds half november is die oproep allang weer van de site verdwenen, maar misschien hebben zoekmachines een goed geheugen. Ik heb het programma twee en een half keer gezien. Die halve keer stond het programma wel aan, maar was ik zelf mijn column aan het schrijven en dus niet goed 'ingetuned' op wat Char te melden had. Ook wel eens gezien op dinsdagavond 20.30 RTL4?

Char, het medium, maakt contact met de geest van overledenen. Zij stemt zich af op de energie van overledenen en geeft zo boodschappen door aan nabestaanden. Ze voelt, ziet en weet. Niet eigen gevoelens, vertaald door degene die ze filtert door de juiste afstemming. Zij is dus goed 'ingetuned'. Ze is gedetailleerd, zegt treffende dingen, maar zoekt ook naar antwoorden door toetsing bij de persoon tegenover zich. Los van dat scoort ze toch aardig met haar 'vertaling'. 

Toch is het een flink stuk commercie. Ze is wel zorgvuldig en stelt mensen gerust, maar zegt ook dingen waarvan ik denk: Oei, je zegt nogal wat. Maar goed, de commercie vraagt om wat ze doet en als je in zo'n programma naast haar op die bank gaat zitten, kun je dat ook verwachten. Mensen willen niet anders. Hoe vaak ik niet gebeld word door mensen die vragen hebben over de toekomst… Niet dat ik die naar behoeve beantwoord, want het mag inmiddels duidelijk zijn hoe ik daarover denk. Vaak werkt het als een 'self forfilling prophecy' die de natuurlijke gang van zaken in de weg staat.

Iets anders dan. Ik ben een echte lichtjesfreak. Ik kan dus zo rond de feestdagen mijn hart flink ophalen. Maar er zijn van die dagen, dat het zonder lichtjes licht voelt en mèt lichtjes donker. Misschien ken je dat gevoel. Oudejaarsavond is zo'n avond. Er hangt altijd iets in de lucht waarvan ik denk: mmh.... Hoeveel lichtjes ik ook aansteek, die avond vind ik er niks aan. Het voelt voor mij mèt lichtjes donker. Zo na twaalven is het weer voorbij. Er valt natuurlijk genoeg te betreuren rond zo'n jaarwisseling, maar dat bedoel ik niet. Het is meer zo'n gevoel dat er geen beste stemming hangt in ons nabije geestenrijk. Heb jij dat nou ook of is dat mijn kronkel. Laat eens weten onder de column…

Wist je trouwens dat de chinezen traditioneel vuurwerk afsteken om  het monster Nien te verjagen. Ik las op internet : 

…Volgens de legende zit er onder de aarde een monster, de 'Nien', die elk jaar naar buiten komt om mensen op te eten. Om het monster weg te jagen en bang te maken steekt men (heel veel) vuurwerk af. Het monster vlucht weer terug onder de grond en we zijn weer voor een jaar van hem af. Om dat heugelijk feit te vieren, houden de Chinezen vervolgens een groot feest, met veel eten en drinken. De Chinese naam voor Nieuwjaar is dan ook 'Sing Nien'. Het woord 'jaar' is in de loop der jaren synoniem geworden met de naam van het monster Nien….  

Ik weet niet of het enkel een chinees monster is… ;)  

Nou, fijne kerst nog en een prettige jaarwisseling, maar voor die tijd hoop ik er nog een column op te zetten.

'Ik loop net aan je te denken.' Ik dacht al dat je bellen zou...' 'Dat wou ik nou ook net zeggen.'  'Je bent me nèt weer een stap voor.' Wie kent al die uitspraken niet en heeft ze zelf maar al te vaak uitgesproken. En hoe vaak zeggen we niet zonder erbij na te denken: 'Twee zielen één gedachte'. Hoe vaak gebeurt het niet dat je al weet wie er aan de telefoon is voordat je hem opneemt. Nee, niet door nummerherkenning…

Het gebeurt ook dat je bezig ben met de gedachte om iemand te bellen, maar nog voordat je die actie onderneemt rinkelt het apparaat al en belt die persoon jou. Of de kip of het ei er eerder was is niet zo relevant. Duidelijk is dat zo'n gedachte verder reikt dan enkel het eigen hoofd. Maar een gedachte moet wel een energetische vorm aannemen om gevoeld te worden door die ander. En des te geconcentreerder zo'n gedachte, des te sterker is zijn vorm.

Als het zo is dat gedachten voelbaar zijn, dan kun je ook bedenken dat een leuke gedachte leuk voelt en een minder leuke gedachte minder leuk. Je kunt dus ook last hebben van zo'n energetische gedachte vorm. Ook van een gedachtevorm die je zelf gecreëerd hebt. Je kunt zelfs zo vastzitten in een gedachte dat die gedachte je niet meer loslaat. Hij gaat als het ware een eigen leven leiden en de aantrekkingskracht van die gedachte is dan groter dan de wil om hem niet te denken. En door hem steeds te denken voed je zijn energie en de vicieuze cirkel is rond. Er komen mensen in mijn praktijk die ik als het ware los moet schroeven van de gedachte die hen beheerst. En dat kan ernstige vormen aannemen.     


Iemand die eigengereid is of zelfverzekerd, zal niet zo snel last hebben van gedachten die hem 'raken', tenzij zijn zelfverzekerdheid een aangeleerd gedrag is om zijn kwetsbaarheid te beschermen.

Als wij met z'n allen voortdurend van alles bedenken dan moet het wel wemelen van de gedachten. Kun je dan zelf nog wel altijd helder denken? Ik denk het niet. Althans, niet als je héél gevoelig bent voor wat anderen denken en van je denken. Je 'tuned' als het ware in op alles waar je voor open staat. Dat kun je bewust doen, maar ook onbewust. Vergelijk het met een groot feest waar zich groepjes vormen van gelijkgestemden. Er zullen er zijn die zo in zo'n groepje opgaan, dat ze niet meer registreren wat er verder op het feest gaande is. Maar er zijn er ook die alles in de gaten houden. Die overal op 'ingetuned' zijn, zelfs terwijl ze een gesprek voeren met een ander.    

Het astrale is geen chaos van gedachten. Alles wordt op een natuurlijke wijze aangetrokken en gerangschikt, zoals zich in de natuur groepen vormen van gelijke orde. Je hoeft er dus helemaal geen last van te hebben als je goed bent 'ingetuned'. Het kan je zelfs verrijken. Alleen, dat hebben wij niet altijd in de hand. Door emoties of psychische aandoeningen kun je tijdelijk of voor langere tijd afgestemd zijn op gedachtevormen van die orde. En die gedachtevormen kunnen op hun beurt jouw emoties weer versterken.                                     
Gecompliceerd hè? Dat zei ik al… Daar is over nagedacht. Denk er ook maar eens over na (niet te lang overigens), dan is ons gedachterijk weer wat gedachten rijker.

Naadjes reactie van vorige week gaat mee het archief in.

Ocelly is verbaasd dat ik op de vraag of ik stemmen weg kan halen als mensen daar last van hebben antwoord, dat ik het zinvoller vind die mensen inzicht te geven in de oorzaak van het probleem. Ocelly schrijft in die reactie op de column over stemmenhoren van 27 november:   "...De stemmen zijn van overleden mensen die nog aardgebonden zijn. Het zijn verloren zielen. Ik vind dat die mensen ook hulp moeten krijgen. Als trouwens eerst die stemmen weggaan dan voelen die mensen, die stemmen horen, zich lichamelijk en geestelijk veel beter. 2 vliegen in een klap. Het zou niet goed zijn, dat je geen hulp bied aan de overledenen. Ik haal namelijk wel stemmen weg die bij mensen zitten, vandaar mijn verbaasde reactie.''  Als we het over het fenomeen stemmen hebben dan gaat het niet enkel over stemmen van 'overleden, nog aardgebonden zielen'. Het is een veel complexer geheel met veel complexere oorzaken dan enkel het horen van die stem. En dan spreek ik over de pathologische, ziekmakende vorm ervan. De hulp die daarbij geboden kan worden volstaat niet enkel door het weghalen van die stem. En zeker niet op langere termijn. Iemand die vaak griep heeft zal op de langere termijn meer gebaat zijn bij het opkrikken van zijn weerstand dan bij het telkens onderdrukken van zijn ziekte door medicatie die de ziekteverwekker onderdrukt.  Het is ook niet zo dat we aardgebonden zielen zomaar even de weg kunnen wijzen en klaar is Kees. Ook daarbij spelen complexere factoren een rol en is het niet altijd mogelijk grip te krijgen op de overtuiging van die overledene. Het zijn geen pionnen die we kunnen verzetten om de schaakstukken goed op het veld te krijgen. Er is een wisselwerking. De wisselwerking van oorzaak en gevolg. Ik heb over oorzaak en gevolg eerder columns geschreven die na te lezen zijn in het archief. De column Meer over karma is daar een voorbeeld van. Iemand die geestelijk en fysiek in balans is zal minder beïnvloedbaar zijn dan iemand die geen goed beeld heeft van zichzelf en zich alles 'aantrekt' wat anderen over of tegen hem zeggen. Ik bedoel dat letterlijk en figuurlijk. Ook vanuit het astrale.  Als ik mij even beperk tot de categorie die stemmen hoort van aardgebonden zielen dan gebruik ik vaak de term 'shoppen'. Aardgebonden zielen die nog 'hangen' aan het voorbije aardse bestaan met alle geneugten van dien, shoppen bij mensen die daar gevoelig voor zijn. Maar ook wij shoppen wat af. Wij zijn voortdurend bezig onszelf te toetsen en zoeken naar informatie die bij ons past. Wij shoppen allemaal. Uitwisseling van energie is natuurlijk en ik vind het knap als iemand meent het niet te kunnen, want ik kan dat niet. Het kan ook niet. Wij zijn allen in meer of mindere mate gevoelig voor invloeden van buitenaf. Denk aan het weer. Los van het feit dat we gedeprimeerd raken van langdurig slecht weer omdat het er ongezellig uitziet zijn we net een barometer. En wat te denken van die sfeer die je aanvoelt zonder een woord te wisselen. Wij willen afkaderen wat astraal is en wat aards, maar dat kan helemaal niet. Alles loopt dwars door elkaar heen en is met elkaar verbonden. Je shopt in het gebied waarop je bent afgestemd. Ken je de term 'als je zwanger bent zie je overal zwangere vrouwen'?   We shoppen niet enkel zielen van die andere kant. Onze ontelbare eigen gedachten en die van anderen vormen projecties in het astrale. Naarmate de gedachten vaker gedacht worden, worden die projecties sterker. Zelfs zo sterk dat ze als het ware een eigen leven gaan leiden. En daar kunnen we last van hebben. Volgende week meer… Tot dan, en voor wie vanavond de Sint op bezoek krijgt... Veel plezier!