"Hoe weet ik dat we niet het verkeerde medium voor ons hebben”, vraagt Karola nadat ze beschrijft dat een medium een voorspelling heeft gedaan over haar zoontje zonder haar zoontje gezien te hebben.' 'En kan dat?'

Waarneming op afstand via een foto, een voorwerp of anderszins kan inderdaad. Sterker nog, we doen het met z'n allen met grote regelmaat. We roepen het zelfs en trekken het vervolgens weer in twijfel:

"Da's nou ook toevallig, het lijkt wel telepathie".

'Nou... Je haalt de woorden uit mijn mond.'

'Ik had al zo'n voorgevoel dat je langs zou komen.'

'Da's toevallig... ik dacht aan je en wou je net bellen, maar je bent me weer net een slag voor.

Of je zit samen met je partner stilzwijgend in de auto en je begint tegelijker over hetzelfde.... "Nou... Twee zielen, één gedachte"

Die afstand lijkt dus niet bepalend. We menen allen de ervaring te herkennen, maar we twijfelen aan onze eigen uitspraken. Het is een soort macht der gewoonte om dit soort kreten te roepen, omdat iedereen dit wel accepteert. We willen toch wel aangeven dat we een 'gevoel' hebben dat juist is, maar omdat we niet weten waar het vandaan komt of het eng vinden nemen we het maar voor lief en laten het erbij. We lijken dus een gevoel op afstand te ervaren, of die afstand nou kamerbreed is of reikt tot aan de horizon...

Mediums verstaan de kunst dit gevoel op commando op te roepen. Althans, ze wekken vaak de indruk. Feit is dat mensen die de kunst beter verstaan dan de gemiddelde Nederlander zich bewust op iets of iemand afstemmen om er vervolgens voor te kiezen er wel of geen uitspraak over te doen. Of zo’n uitspraak in de vorm van een voorspelling, zoals bij Karola beschrijft, op waarheid berust, dat kun je niet meten. Ook niet aan de hand van eerdere juiste voorspellingen die een medium deed. Of een voorspelling juist is weet je pas op het moment dat het moment van die waarheid plaatsvindt, en niet eerder. Tot die tijd blijft het gokken, gissen, hopen of beven, al naar gelang de inhoud van zo’n boodschap. Zelfs als bij onderzoek naar het vermogen naar de kwaliteit van zo'n medium blijkt dat deze qua juisheid van gedane voorspellingen een gemiddelde haalt van negen juiste op de tien, wat op zich al irreëel is, dan nog blijft er nog altijd één over die onjuist is en dus misleidend.

Dat er heel wat afgeknoeid wordt om een beetje interessant te doen of een schuit geld te verdienen in dit circuit is algemeen bekend. Dat er hele goeie zijn die er serieus en op een verantwoordelijke wijze mee werken ook, maar dat is nog geen garantie. En het vervelende is, dat als je zo’n voorspelling weer los wilt laten omdat het je dagelijks leven op een beangstigende wijze beinvloedt, dan valt dat achteraf niet mee. Het blijft vaak in het achterhoofd toch stiekem een rol spelen. Dikwijls krijg ik e-mails van mensen of clienten in mijn praktijk die leven bij de kracht van zo'n gedane voorspelling. In hoopvolle verwachting, maar ook in angst. Ze zijn op zoek naar bevestiging of naar een manier en de kracht om het los te kunnen laten. Zorgelijk genoeg.... En die waarheid, die vindt toch wel plaats, daar hoef je echt niet achteraan.

Brengt me bij de volgende vraag die ik ook beloofd had te beantwoorden in deze column.

Iemand die anoniem wil blijven uit angst voor gek verklaard te worden vraagt zich af wat het betekent om schaduwen in de vorm van dansende figuren te zien of andere vormen die meer beangstigend zijn. Die ervaring duurt al vanaf het kind zijn en begint bij het in alle rust zitten waarna de omgeving steeds verder vervaagt om vervolgens plaats te maken voor die “schaduwen”.

Het zeer rustig zitten, zoals hij of zij beschrijft, kan een bepaalde trancetoestand bevorderen. Het zogenaamde wegdromen. Het wegdromen in totale ontspanning is een goede gelegenheid om die andere dimensie waar te nemen. Kinderen doen dat meer vanzelfsprekend en doen daar niet moeilijk over. Wij volwassenen betitelen het dan vaak als fantasie. Wat fantasie is en wat werkelijkheid, is moeilijk te verklaren en een zeer filosofisch onderwerp. Daar ga ik deze column niet aan wijden. Het lijkt me echter geen fantasie als het iemand beangstigt uit te spreken wat hij ervaart omdat hij denkt voor gek verklaard te worden. Je gaat er niet lekker een stuk op los fantaseren om vervolgens voor gek verklaard te worden. Als je praat over iets dat je echt meent te fantaseren dan is die drempel erover te praten een stuk lager. Feit is dat het vaak niet serieus genomen wordt als je meent dat je meer ziet dan 'normaal' lijkt.


Een schoolvoorbeeld: Op maandagavond, na de meditatiecursus die ik geef, ga ik dikwijls gezellig wat drinken met een aantal cursisten in de bar aan de overkant van de locatie waar ik les geef. We staan of zitten gezellig te babbelen over van alles en nog wat aan een ronde hoge tafel. Een cursist tegenover mij wordt aangesproken door een collega van haar die toevallig voorbij onze tafel loopt. “Hoi, wat doe jij hier?” “Ik kom net van cursus en we drinken hier gezellig wat”, zegt ze met een ondertoon van: Gaan we dus weer... Ze heeft de ervaring niet serieus genomen te worden als ze vertelt dat ze mediteert. Niet dat ze zich daar echt aan stoort want ze heeft baat bij wat ze doet en ze verzwijgt het ook niet als mensen er naar vragen, al is het maar om de verschillende reacties uit te lokken, want er zit natuurlijk ook een leuk aspect aan. Het is tenslotte niet jouw probleem als iemand niet serieus neemt wat je zoal serieus doet in je eigen tijd. 'Wat voor cursus doe je dan?', is dan de volgende vraag op een toon van: 'Verras me es.' 'Meditatie...', klinkt het volmondig maar toch ietwat behoudend. 'Ja hoor. Jij!!', roept haar collega wat luidt en herhaaldelijk ja knikkend, waarmee ze aangeeft dat ze meent dat ze in de maling word genomen. Ze verraad daarbij ook dat ze toch dacht dat haar collega niet zo'n zwever is. 'Ja, ik mediteer echt...''Tuurlijk, drink nog lekker wat', antwoord haar collega wat cynisch en geeft daarbij een niet echt bemoedigend schouderklopje, terwijl ze direct weer wegloopt(rent) om de discussie niet aan te hoeven gaan. Ze was inderdaad verrast, maar dan anders. 'Zie je't nou?', zegt ze, schouderophalend en met een vragende blik. 'Ach joh..., zeg ik ook weer schouderophalend. 'Ik ken dat...'

Waarnemingen uit die andere dimensie zijn vaak geen vaste duidelijke vormen. Het is vluchtig, waardoor je het zou kunnen omschrijven als schaduwen of dansende figuren zoals de vraagsteller dat doet. Je ziet vaak niet meer dan flarden en vluchtige delen. Zeker als je dit doet vanuit die wegdroomtoestand, waarin je dus eigenlijk onbewust afstemt. Of die beelden dan uit het eigen onderbewustzijn komen of niet, dat doet er eigenlijk niet zo veel toe. Of het eigen associaties zijn is in die waarneming ook niet zo relevant, als je maar weet waar die associaties door gevormd worden als je wilt verklaren wat de boodschap ervan is. Ook dan kan het toch een heldere waarneming zijn.

Die heldere waarneming kent vele vormen, en waar wat vandaan komt... Wij willen alles zo graag inkaderen omdat we controle-freaken zijn. Feit is dat mijn ervaring is, dat waarneming op dat andere niveau niet minder echt is dan wat we waarnemen met het visuele oog. Sterker nog, het visuele oog bedriegt, omdat zijn functie zich beperkt tot weerkaatsing van licht en vormen. Uiterlijk vertoon dus... Die vormen kunnen dus zeer misleidend zijn ten aanzien van die waarneming op dat andere niveau. En waarnemen met dat derde oog, naast die andere twee... dat doen we allemaal, toch...?