Prachtig geel en een met wit krijt getekend zonnetje. Ik word warm van binnen. Mijn gedachten gaan terug naar het moment dat ze mij vroeg of ik haar kon helpen. Ze wilde graag zwanger worden, maar de natuur liet haar in de steek. Jaren poogden ze samen tevergeefs een gezinnetje te creëeren. Ze belde mij omdat ze hoopte dat ik iets voor haar kon doen. “Ik kan er niet voor zorgen dat je zwanger wordt. Wat ik wel voor je kan doen is een zo goed mogelijke balans in je lichaam helpen creëeren, zodat de voorwaarden voor een zwangerschap zo optimaal mogelijk worden ondersteund.” Ze besloot er voor te gaan. Er was heel wat ontregeld in haar lichaam, maar gaandeweg kwam haar energie weer in balans. Natuurlijk wilde ze graag van me weten of ik ‘wist‘ of haar wens in vervulling zou gaan, maar ze wist inmiddels ook dat ik dat ik geen voorspellingen doe, omdat het geen enkel doel dient. Ze begreep dat ook, want een paragnost in Belgie bij wie zij eerder was geweest, had haar voorspeld in welk jaar en welke maand ze zwanger zou worden. Het was lariekoek, want het bracht haar enkel hoop en verdriet, want de maand verstreek, het jaar verstreek, en er was nog steeds geen zwangerschap. Dat ik er wel een goed gevoel over had, dat begreep ze inmiddels ook. Zonder dat ga ik niet aan het werk. Maar naarmate de tijd verstreek en ik haar als mens leerde kennen zou het ook niet verstandig zijn er nog een waarneming aan te verbinden, want natuurlijk wenste ik haar het moederschap en met die wens was ik al niet meer objectief en mijn waarneming zou dat ook niet meer zijn. “Je lichaam voelt voor nu optimaal in balans. Meer kan ik nu niet voor je doen”, vertelde ik haar na een aantal behandelingen. “Als het kan regelt de natuur de rest”. In die maand raakte ze zwanger, maar het mocht niet baten. Het werd een miskraam. Heel jammer, maar het gaf ook hoop. Het bleek dus mogelijk voor haar om zwanger te worden. Haar lichaam was ontregeld geraakt door de miskraam en ze kwam weer terug in mijn praktijk. Er verstreek een periode. Zij was niet het type mens dat bij de pakken neer ging zitten en ze ondernam het initiatief plannen te maken voor de toekomst. Een toekomst met of zonder gezinsuitbreiding. “Ik ben zo benieuwd wat je nu voelt...", vroeg ze, toen ze opmerkte dat er een glimlach om mijn mond verscheen. Ik wilde haar geen valse hoop geven, maar ze wist inmiddels dat ik wel eerlijk was over wat ik voelde in haar energieveld. “Het voelt..., hoe zal ik het noemen.... Het voelt ontvankelijk, het voelt open. Of dit de voorwaarde is voor weer een zwangerschap, dat zal moeten blijken." Een paar weken daarna kwam ze in mijn praktijk. Ze zag er anders uit... Ze straalde. Ze was weer zwanger geraakt. Precies in de maand dat haar energie voor mij ‘ontvankelijk’ voelde. "Twee keer... Dat kan toch geen toeval zijn?", zegt ze verwonderd. Vandaag viel het kaartje op mijn deurmat: Onze droom is uitgekomen. Onze dochter is geboren!