Het intrigeert me toch zo wat jij nu ervaart. Ik zou zo graag willen voelen wat jij voelt.”, zegt hij gefascineerd, terwijl hij op de kruk zit en ik achter hem sta met mijn handen op zijn schouders. “Maar dat kun je bijna niet uitleggen natuurlijk.” “Nee, dat klopt. Maar ik zal je proberen te vertellen wat ik nu met mijn handen ervaar.” “Ik voel hier rechts op je schouder een bepaald soort warmte. Het voelt anders dan aan de linkerkant...” “Je hand wordt ook warm Elly. Die hele plek wordt warm.” "Hier onder je schouderbladen voelt het alsof mijn recherhand wordt vastgeklonken. Alsof mijn hand er als het ware wordt ingezogen...” En terwijl mijn vingers een wervel ter hoogte van zijn middenrif aanraken zeg ik: “Op deze plek voel ik pijn via mijn vingers mijn hand in trekken. Tot ongeveer net boven mijn pols, en nu sla ik af.”, en ik maak een beweging alsof ik de pijn uit mijn hand sla. “Nou, da's weer frappant dat je dat zegt. Precies die wervel is vaak pijnlijk. Schiet vaak scheef en dan moet er weer gekraakt worden. Is altijd een gevoelige plek.” “Ga maar even op de bank liggen.” “Op sommige plaatsten behandel ik met met mijn handen direct op het lichaam of een klein stukje daarboven. Maar nu neem ik wat afstand. Het voelt dan alsof ik een groter bereik heb.“, leg ik uit. “Joh! Ik voel dat je nu aan mijn been zit, terwijl je dààr staat. ’t Is net alsof je aan mijn spier trekt. Hier...”, en hij wijst op de plek op zijn bovenbeenspier. En nu ben je met mijn kuit bezig. Dat voel ik.” Terwijl ik even later op zo’n anderhalve meter afstand sta te behandelen begint hij te lachen. “Ik denk dat ik de volgende keer maar gewoon thuis op de bank blijf liggen.” “Ja, da’s goed.", lach ik mee. "Dan kom je gewoon effe betalen.” We kennen elkaar al wat langer, dus de sfeer is heerlijk ongedwongen. 'Tijd en ruimte' denken We praten nog wat na over energie. Hij 'denkt' dat hij zijn overleden opa weleens 'ervaart', maar vindt dat tegelijkertijd ook gek. “Ik vraag me zo af", zegt hij nadenkend, "als geesten bestaan en er gaan er steeds meer dood, dan moet het toch op een gegeven moment overvol worden? Heb je daar dan geen last van?” “Dat zou je denken ja. Maar dat is 'tijd en ruimte' denken. Daar zijn we goed in met z’n allen. Inkaderen. Hokjesdenken dus. Zoiets als: 'Hoeveel geesten gaan er in een vierkante meter', of: 'Hoeveel gedachten passen er in een potje'.” Hj begint weer te lachen. “Ja, als je ’t zo zegt...” De deurbel gaat. “Even...”, zeg ik, “de volgende client...” Hij begrijpt dat ik mijn verhaal moet afronden als ik de praktijkruimte weer binnenkom. “Heeft alles met afstemming te maken”, vervolg ik nog even snel. “Zoals ik hier nu voor je sta zou het zomaar kunnen dat ik totaal niet op jou ben afgestemd. Dat ik je dus totaal niet ervaar. Ken je dat, dat je 'denkt' dat je naar het journaal zit te kijken en even later denkt: Verdorie, heb ik het weer gemist. Je was overal met je gedachten, behalve bij het journaal. Het beeld en het geluid gaat dan totaal aan je voorbij. Het is er wel. Je kijkt en luistert er ook ogenschijnlijk naar, maar je ziet en hoort het eigenlijk niet. Je ‘ervaart’ het niet. Ik ben daar zelfs een ster in." “Is ook een stukje zelfbescherming misschien, in jouw geval?” “Soms wel ja. Zie je volgende week."

In mijn gastenboek staan verschillende berichten van mensen die zich afvragen wat het betekent als ze b.v. heel vaak de combinatie 22.33, 22.22 of 3.33 zien staan op het moment dat ze op een digitale klok kijken. Tijden gebeurt het niet en opeens heel vaak. Mensen zien een bepaald getal op kilometerstanden, kentekens, telefoonnummers, geboortedata, je kunt het zo gek niet bedenken, en het gekke is, als je het gaat bedenken, dan lukt het je niet om precies op die momenten op de klok te kijken of daar waar zo’n getal dan ook verschijnt.link Mensen hebben heel veel 'gekke' dingen die ze vaak maar moeilijk bespreekbaar durven maken uit angst voor gek verklaard te worden. Ik heb ook gekke dingen, en ik gooi ze d’r maar in tijdens b.v. lesgeven als ik merk dat anderen schromen. Er komt dan vervolgens heel wat los wat dus zo gek nog niet is.

De Goddelijke Driehoek
Voor nu beperk ik mij maar tot de getallen. Niet gek dus, ik heb het ook. Het blijkt dat in bepaalde periodes bepaalde getallen voortdurend terugkomen. Een bepaalde periode voor mij voorafgaande aan de 11, was de 9. Of een enkel cijfer 9, maar ook de optelsom van 27 (2+7), of grotere getallen. Over dit telwerk zijn vele boeken verschenen.
Het boek dat ik ooit heb doorgespit heet: De Goddelijke Driehoek. Een synthese van numerologie, astrologie en tarot. Ik heb het doorgespit om dat ik graag alles wil weten. Niet om er verder iets mee te doen, maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Numerologie, atrologie, tarot of wat dan ook gebruik ik niet tijdens mijn werk. Ik heb het niet nodig. Het zou mij enkel maar afleiden van mijn intuitie die het op zich ook niet slecht doet. Ik heb het wel allemaal bekeken en op mijn waarde geschat.

Kamer 13
Ik heb inmiddels wel helder dat ook toeval niet bestaat als het aankomt op getallen. En waar is waar. Als toeval niet bestaat kan ook dàt dus ook geen toeval zijn. Kun je d’r iets mee? Je kunt je er in verdiepen als je dat leuk vindt of als je dingen wilt uitpuzzelen, maar het manipuleren, dat kun je niet en die neiging ontstaat wel als bepaalde waarden aan een getal zijn toegekend. Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen vanuit bijgeloof niet op stoel 13 of kamer 13 willen zitten. Zo vaak dus dat ze daarom die 13 dikwijls hebben weggelaten, omdat het niet verkoopt.

Beproeving
Als je het gaat manipuleren dan komt het niet goed, of juist wel natuurlijk. ’t Is maar hoe je’t bekijkt. Als dingen moeten zijn dan moeten ze zijn. Hoe je ’t ook wendt ook keert, maar als ik zo ga denken dan kom ik er niet meer uit, dus laten we ’t vooral simpel houden. Expres verhuizen naar een huis met nummer 11 heeft dus niet zoveel zin. En denk ook niet dat met die 11 jouw kostje wel gekocht is. Elk getal en elke keuze heeft zo zijn beproeving.

Niet van invloed
Ik laat de keuze voor een bepaald nummer als het enigzins kan niet van invloed zijn.’t Is meer dat ik, als het zo uitkomt en zo’n nummer verschijnt in mijn vizier, dan denk: Oh! Da’s weer geen toeval. Maar dat gebeurt soms pas weken of maanden nadat zo’n nummer allang in mijn leven verschenen is, zoals b.v een kenteken. Ik denk er gewoonweg niet aan. En ik moet daar ook niet te veel voor hoeven doen, want ik ben daarin nogal lui van aard, maar een kenteken of huisnummer optellen, dat lukt nog net.

De stille boodschap
Ook ik heb periodes waarin mijn oog bij toeval valt op de digitale klok als het precies 22.33 of 11.44 uur is. Voor mij werkt het als een knipoog als ik een positief besluit heb genomen over iets. Op zulke momenten knippert het voortdurend prachtige getallen, want dat zijn het volgens de numerlogie. Meestergetallen!! 11, 22, 33 en 44. Leuk toch? Niks mis mee. Of ik dat nou zelf onbewust in scene zet of wie of wat dan ook voor of met mij, dat maakt me niet zoveel uit. De ‘stille boodschap’ komt binnen

Voor de liefhebbers:

De goddelijke driehoek
Faith Javane

NASCHRIFT 23 augustus 2006: Getallen en Het Silbury Hill Mysterie

Met regelmaat krijg ik e-mails van kinderen met een hulpvraag, en dikwijls gaat het dan om het horen van stemmen in het hoofd en of het zien van enge wezens die hen opdrachten geven. Het lijkt steeds vaker voor te komen. Of deze kinderen geholpen kunnen worden, daarover heb ik geen twijfel, maar er speelt meer... Een kind, een meisje van elf, neemt via email contact met mij op en smeekt mij op haar manier om hulp. Ze schrijft dat ze stemmen hoort die haar opdrachten geven en bang maken. Het eerste dat ik probeer te achterhalen is of de ouders ervan weten dat zij mij om hulp vraagt. Haar ouders weten van niets. Ze wil er, ondanks mijn verzoek, ook niet met ze over te praten, omdat ze niet geloven in dit soort dingen. Het kind vraagt mij dan nog eens of ik haar alsjeblieft wil helpen en of het dan niet gewoon onder ons kan blijven... Maar zeg nou es eerlijk. Zou u willen dat één of andere ‘paranormaal genezer’, die u niet kent in het geheim per email aan uw kind gaat sleutelen? Ik moet er niet aan denken en u waarschijnlijk ook niet. En dan, hoe moeilijk ook... moet ik afhaken. Ethisch gezien, maar mede ook vanwege het feit dat deze problematiek vraagt om deskundige aanpak en begeleiding binnen een veilige omgeving. Niet op afstand, en niet per email. Het gaat mij zeer aan het hart dat ik zo’n kind moet vertellen dat ik niet kan helpen zonder medeweten van de ouders. In feite laat ik zo’n kind dus gewoon in de steek, net als de ouders, terwijl ik als geen ander weet hoe eenzaam je als kind kunt zijn in je eigen ‘vreemde wereld’, maar ik kan niet anders... Nou ja, ik kan er een column over schrijven. En wie weet, zijn er ouders en ‘anonieme hulpverleners’ die het lezen en er serieus over na gaan denken... Je moet gewoon gaan slapen Waar het hier nu in feite werkelijk om gaat is dat zo'n kind niet geholpen kan worden omdat de ouders het probleem niet serieus nemen en ik mij gebonden voel aan ethische normen en waarden. Het wordt door de ouder maar al te vaak afgedaan met een ‘geruststellende’ opmerking als: “Er is niemand. Ik zie ook niemand. Je moet gewoon gaan slapen...” Of er wordt dus helemaal niet over gesproken. Niet door het kind en niet door de ouders. Angst van ouders Als het werkelijk zo is dat een kind bedreigd word door entiteiten, dan kan dat meerdere oorzaken hebben en vraagt dat om deskundige hulp met toezicht van de ouders om het kind te observeren en daar waar nodig bij te sturen. Maar zelfs dan kan ook die rol van de ouder de situatie enkel nog maar meer ontwrichten. De angst die ouders vaak zelf hebben voor dit fenomeen heeft zijn weerslag op het kind, die dat vervolgens haarfijn aanvoelt, omdat het nu eenmaal een ‘gevoelig’ kind is, en de vicieuze cirkel is rond. Zo gemakkelijk is het dus allemaal niet, maar des te meer reden om er niet te lichtvaardig mee om te springen. Hoop lariekoek Natuurlijk zijn er kinderen die een rijke fantasie hebben, en waarbij het allemaal niet zo’n vaart loopt. Maar er zijn er ook genoeg waarbij het wel degelijk een serieuze zaak is, en die hun toevlucht zoeken tot internet. Het ‘land’ waar ethische normen en waarden ver te zoeken zijn. Daarbij wil ik niet zeggen dat u mijn verhaal nou zonodig serieus moet nemen, dat moet u allemaal zelf weten, maar je kunt je kind er eigenlijk niet voor beschermen. Gelukkig zijn er ook ouders die het wel tijdig signaleren en aan de bel trekken, ook al trekken ze het vaak in twijfel, en dat stemt me dan weer enigzins blijmoedig. Maar er zijn daarnaast ook zoveel ‘redders’ die in paranormale forums een hoop lariekoek dumpen in de sfeer van een flinke dosis zweverigheid, dat de fantasie van een kind enkel nog maar meer geprikkeld raakt met alle gevolgen vandien. Die fantasie van een kind is een pracht gereedschap om als therapeut mee te werken, en soms is het daardoor een fluitje van een cent, maar die fantasie kan vanuit de angst ook op hol slaan en zo een open deur zijn voor entiteiten. Ik kan de wereld niet redden en ik was het ook niet van plan, maar deze problematiek is groter dan menigeen doet vermoeden.

Zijn buik voelt ‘hoekig’, alsof er een grote rechthoekige bonk in zit tot ver boven zijn navel. Hij vertelt dat er iets gebeurd is in zijn leven en dat hij dat heeft verwerkt, maar zo voelt het onder mijn handen niet.
“Het voelt alsof je het geparkeerd hebt, dat is iets anders.“
Hij aarzelt. Ik voel dat hij wil praten maar hij durft niet goed.
“Heeft het met je ouders te maken?”
“Ja, dat klopt” en er valt een aftastende stilte...
“Ik weet niet of ik mensen kan vertrouwen, dus ik praat er eigenlijk nooit over.”
“Wil je er nu over praten? “
“...Misschien oppervlakkig“, zegt hij nog aarzelend.
Ik vraag niet door. Ik voel dat hij aftast en nadenkt en vooral wacht of ik hem ga vertellen wat ik waarneem.
Ik vertel hem dat de ‘rechthoekige bonk’ hem beperkt in zijn kracht. Ik vertel hem ook dat de ervaring in de rechthoekige bonk hem heeft gesterkt in zijn wil tot helpen van en luisteren naar anderen en dat hij daarmee zijn eigen pijn overschaduwt. Ik vertel hem niet wat hij mij eigenlijk wil vertellen.
Hij is niet gewend zijn vertrouwen aan mensen te geven, maar voelt wel dat ik voel wat hij voelt.
Hij kiest de veilige route en vraagt voorzichtig als hij weer plaatsneemt op de stoel, nadat hij van de behandelbank is afgestapt: “Ik ben eigenlijk zo benieuwd naar wat jij bij mij ziet.”
“Ik draai het om”, zeg ik vastberaden. “Wat wil jij aan mij kwijt?”
Hij kijkt me aan en lacht, want die vraag overvalt hem. In zijn gecreëerde patroon van veiligheid wacht hij al tijden op iemand die bereid is te luisteren naar zijn verhaal, maar vooral op iemand aan wie hij zijn verhaal ook kwijt wil, in vertrouwen. Hij maakt daarin niet zelf de keuze, maar wacht tot de ander hem de ruimte biedt. De ruimte waar binnen hij zich veilig genoeg voelt. En die ruimte komt maar niet. Hij heeft niet helder dat hij uitstraalt dat hij bang is dat zijn vertrouwen geschonden wordt en dat hij daarmee juist de mens tegenover zich op afstand houdt, en dat hij dit naar zichzelf reflecteert in zijn beeldvorming dat men niet echt geinteresseerd is en dus misschien niet te vertrouwen. Hij heeft zichzelf gesterkt met de gedachte dat het wel goed is zo, maar eigenlijk wacht hij nog steeds op die vraag van de mens tegenover zich, en die vraag komt maar niet. Hij wacht op bevestiging om zijn verhaal te mogen vertellen en de bevestiging komt maar niet. Hij wacht nu op mijn ‘helderziende blik’, zodat hij zijn verhaal niet zelf hoeft te vertellen, maar ik vraag hem of hij er zelf voor kiest om zijn verhaal aan mij te vertellen.
Hij glimlacht en kijkt me helder en onderzoekend aan. Hij voelt dat dit precies is waar het om draait binnen zijn patroon.
Hij begint te vertellen wat hij eigenlijk wil vertellen en dat schept ruimte. Zijn eigen ruimte...
“Begrijp je nu waarom ik je vraag wat jij aan mij kwijt wilt?”
“Ja. ik begrijp het”, lacht hij en kijkt me aan alsof ie denkt: Slimme zet!