"Wat bedoel je precies met uit je lichaam gaan? Ik kan me daar moeilijk iets bij voorstellen. Heb er zo wel mijn idee over maar toch. En is dat iets wat iedereen kan? Of kun je dat trainen? Ben benieuwd…" vraagt Sjeel, naar aanleiding van de column De stem in mijn hoofd van vorige week. Hoe zal ik dat nu eens gaan verklaren, peins ik. Want wat ik ervaar is voor mij gevoelsmatig vanzelfsprekend, maar de vraag noopt mij wel tot nadenken over het feit dat het daardoor niet als vanzelfsprekend in mij opkomt het nader te definiëren. We moeten elkaar daarom maar een handje helpen door middel van vraag en aanbod. Chapeaux Sjeel! Ga er maar even voor zitten. Daar gaat ie... Wat doe ik als ik eruit ga, zoals ik vorige week beschreef. De staat van zijn, zoals ik beschreef, is geen volledige staat van uittreding. Ik breng mijzelf als het ware in een andere staat van bewustzijn. Een staat waarin ik het lichaam wel ervaar, maar als het ware los schakel van de ervaring van pijn en emotie ervan. Ik vertoef geestelijk op een andere locatie, een andere dimensie, door mij daar in gedachten op te concentreren, mijzelf er in gedachten naar toe te verplaatsten. Vanuit die gedachte verander ik als het ware mijn trilling, mijn afstemming. Wat ik daarmee bedoel kun je lezen achter deze twee linken: Niet alleen bij 'paranormalen en De eeuwige beweging, twee columns uit 2001. Ik ervaar dan als het ware de gevoelservaring van die plek en laat de gevoelservaring van het lichaam, zoals fysieke pijn bewust los. Ik bestuur dan het lichaam enkel een soort mechanisch, maar zit emotioneel dus op een ander niveau. Ik voel het allemaal wel, maar anders, meer oppervlakkig. Angst voor de gevoelservaring van fysieke pijn houdt je ook fysiek gebonden. Het is dus écht een kwestie van loslaten. Ik heb het van niemand aangenomen, maar bij ‘toeval’ ontdekt. En dat maakt het loslaten gemakkelijker. Het geloof sterkt de ervaring. Een voorbeeld: Als mensen door Rasti Rostelli in een staat van hypnose zijn gebracht, schakelen zij de geestelijke gevoelservaring als het ware los van ‘normale’ fysieke gewaarwording. Of misschien moet ik het anders stellen. Het fysieke lijf past zich aan naar de gewaarwording van de geestelijke beleving. Iemand kan in een citroen bijten en genieten van een zoete smaak, als hij die gevoelsbeleving in de geest heeft eigen gemaakt. Het is hem door de hypnotiseur aangepraat, maar hij gelooft het, en beleeft de werkelijkheid op een ander niveau. Het lichaam past zich aan en geeft signalen die niet lijken te kloppen met de werkelijkheid. Het signaal van hoe het lichaam normaliter op een zure smaak reageert blijft uit en maakt plaats voor het  signaal van de zoete smaak. De beleving in de geest is dus dominant. Je kunt dus eigenlijk die beleving van die aardse werkelijkheid vervormen in de geest. Dus de kracht van de geest neemt het besturingssysteem over en creëert zijn eigen werkelijkheid, die niet minder werkelijk is. Pure gedachtekracht dus, door middel van geloof. Waar het eigenlijk op neer komt is, dat geest en lichaam wel één zijn, maar toch ook weer niet. Het lichaam sterft na verloop van tijd, maar naar verluid schijnt de geest het eeuwige leven te hebben. Vanuit die context is het misschien begrijpelijker dat deze twee ook ‘los’ van elkaar kunnen functioneren. En ‘los’ is daarbij ook weer niet het goede woord, want zolang het lichaam bestaat zal het nooit echt los zijn van de geest. Stelt u zich eens voor dat u in de stoel zit en u fantaseert erop los. Uw lichaam beweegt niet, maar in gedachte beweegt u wel, van de ene locatie naar de andere. U dagdroomt en ervaart emotie. Dat kennen we allemaal. Eigenlijk is dat een beetje waar het op neer komt. Dat wil niet zeggen dat, als u dagdroomt, u niet meer in uw lichaam huist, maar ik probeer hiermee een metafoor aan te geven om het als gevoelservaring enigszins begrijpelijk te maken. Eigenlijk is dagdromen ook een beetje los van het lichaam zijn, onbewust. Je ervaart een dagdroom in China, en beleeft even niks meer van de huidige werkelijkheid in de stoel. Ik durf te wedden dat u de stoel, als u maar ver genoeg wegdroomt, niet eens meer bewust onder uw billen ervaart. U denkt er te op te zitten, maar de gevoelservaring ontbreekt, omdat de geest met een andere beleving van de werkelijkheid bezig is. Er zijn mensen die ook de ervaring kennen van het plotseling wakker schrikken en even het lichaam niet meer kunnen bewegen. Het hersteld zich wel weer, en het is maar een fractie in tijd, maar in de gevoelservaring lijkt het een eeuwigheid te duren en men raakt ‘geestelijk’ in paniek. Ik ken het ook. Je roept, maar je mond doet het niet. Vergelijk het met een bad timing van thuiskomen. Je meent geestelijk al door de deur te zijn maar je hebt de sleutel nog in je hand. Alsof een deel van je nog niet terug is, alsof je een deel van jezelf vergeten bent dat nodig is om het lichaam te besturen. Je kunt in de geest je compleet voelen met lichaam en al, maar in werkelijkheid maak je een foutje. Een simpel (nou ja, simpel) voorbeeld dat u misschien te zot voor woorden vindt (het is ook zot, maar u wilt mij snappen en ik u): Ik ging ooit eens naar beneden om vast thee zetten, terwijl Ton nog heerlijk lag te slapen. Ik had gekeken hoe laat het was, en was in de veronderstelling dat ik alles in kannen en kruiken had. Ik was wakker, meende ik. Toen de wekker ging kwam ik erachter dat ik mijn lijf ‘vergeten’ was. Ik ‘schrok mijzelf’ als het ware weer terug in het lijf door het alarm van de wekker. Ik had in de geest mijn ding al gedaan, maar had dus niet in de gaten dat ik nog niet helemaal goed was ‘thuisgekomen’, na mijn nachtelijke escapade. Nou fladderde ik destijds overal ongecontroleerd rond, dus dat was op zich niet nieuw. Het was dus enkel een ervaring in de geest. En toch was het een zeer bewuste ervaring. U zult waarschijnlijk zeggen: Je was gewoon nog niet wakker en droomde dat je thee ging zetten, maar nee. Ik ben een ervaren dromer, en ik heb alles overwogen om mezelf niet voor ‘de gek’ te houden, maar er was een verschil. Ik verkeerde in een soort ‘tussenbewustzijn’ waarbij ik niet bewust contact maakte met het lichaam. Wel in de geest, maar ik sloeg dus als het ware een stukje over. In plaats van de route --> wakker worden -->lichaam in --> bed uit, pakte ik de route; --> zo goed als wakker worden --> bed uit. Ik sloeg een rondje over en bleef ergens hangen, waardoor ik de volgende ronde niet haalde, wel bewust in de geest, maar verder dan dat kwam ik niet, want de thee stond dus niet te dampen. Dus als u denkt dat ik niet spoor, dan heeft u inderdaad gelijk. Zoiets is me één keer overkomen, maar het staat me nog bij als de dag van gister. Ik praat nu wel uit een tijd waarin ik wel meer omtrent mijn paranormaal zijn niet onder controle had, dus vanuit dat kader was het niet zo vreemd. Een voorbeeld van onbewust het lichaam verlaten vindt u beschreven achter de link Buiten je lichaam treden. Het komt eigenlijk op hetzelfde neer, maar ik was mij van deze ervaring geestelijk niet echt bewust bij het wakker worden. Ik wist dat ik ergens geweest was, maar ik kon het niet helemaal vatten. Door een vreemd ‘toeval’ kon ik het later toetsen, met tijdsaanduiding en al. En even tussendoor, uittreden tijdens de slaap schijnt heel ‘normaal’ te zijn, ook voor u, ook al bent u zich daar niet van bewust. Houd u het nog vol? Oké, dan gaan we door. Ik ken verschillende gradaties van uit mijn lichaam gaan, van loslaten dus. Zo zou ik het ook liever willen noemen. Ik ken de gradatie van uit het lichaam gaan zonder controle over het lichaam te hebben. Die ervaring had ik dus niet gepland en overviel mij als het ware. Maar daar ga ik u niets over vertellen, want dat is geen leuk verhaal. En ik ken de gradatie van uit mijn lichaam gaan mét controle, dus wel gepland. Dat wil overigens nog niet zeggen dat je dan vanzelfsprekend controle hebt, maar dat is weer een ander verhaal. Mét controle wordt ook wel trance-mediumschap genoemd,  waarover je dan weer kunt lezen achter deze link Trance-mediumschap (ja, nog even scherp blijven), waarbij je het lichaam als het ware volledig, dus inclusief besturing, of deels loslaat. En wel voor een andere geest zonder lichaam. Dat kan een leuke zijn, maar ook een minder leuke. Deze leuke of minder leuke leent als het ware tijdelijk het lichaam van het medium, met of zonder toestemming. De leuke doen dat mét en de minder leuke doen dat zonder. Ik ben er van overtuigd dat er veel opgesloten zitten, die hun lichaam deels hebben uitgeleend aan minder leuke, zonder toestemming. Zo werkt dat, al klinkt het luguber. Ik kom daar later nog wel eens op terug. Ook in mijn scriptie kun je daar veel meer over lezen, als u daar nu nog zin in heeft. En om een lang verhaal kort te maken: Eigenlijk is uittreden niets anders dan met de geest iets anders doen, waar het lichaam niet bij nodig is. Je kunt daarbij zelf de touwtjes in handen houden of het lichaam uithuren, dus als een marionet laten bedienen. Nog niet helder zeker hè. Mmh... Nog één voorbeeld dan: Een kind dat zich concentreert op de prik van de dokter schreeuwt alles bij elkaar. Een kind dat wordt afgeleid merkt vaak niet eens dat de prik al het lijfje in is gegaan. Het was met de ‘gedachte’ ergens anders. Een beetje los dus. Gefocust op een andere ‘geestelijke’ beleving, een andere geestelijke werkelijkheid. En of dat nou een aardse beleving is of een beleving in die andere dimensie. Dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Het loopt allemaal dwars door elkaar heen. En als u nu na deze cursus nog in redelijke staat van bewustzijn bent, dan wens ik u een fijne week en we schrijven.

“Wàt weet je zeker?” vraagt hij mij vrij direct. Ik houd van directe vragen die mij tot nadenken stemmen, want ‘ja en amen’ kan ik verder weinig mee. “Wat bedoel je precies?” vraag ik, omdat de vraag mij overvalt. “Nou, ik bedoel: Wanneer weet je nou écht iets zeker?” Ik vertel hem over een moment van paranormale waarneming. Een moment waarop ik zeker weet dat wat ik waarneem grond onder de voeten heeft, zonder dat te kunnen onderbouwen. Een moment van ‘gevoel’. Een moment van ‘weten’ zonder te weten. Maar eigenlijk bevestigt dit antwoord niet de essentie van zijn vraag, en die vraag blijft ook mij op de achtergrond prikkelen naarmate de tijd verstrijkt.  Want wat weet ik nou eigenlijk zeker na 18 jaar ervaring als paranormaal therapeut en een leven lang ervaring in het ‘paranormaal’ zijn. Ook ik ben voortdurend op zoek naar enige zekerheid omrent het ‘weten’, terwijl ik weet dat wat ik ‘weet’ voelt als een ‘zeker weten’, zonder die onderbouwing. En als mij op momenten waarop ik meen iets zeker te weten, iets overvalt, waardoor ik het nóg zekerder weet is dat natuurlijk mooi, maar houdt dat tevens in dat het eerdere ‘zeker weten’ dus niet volledig zeker was. De hang naar het absolute drijft mij, maar beperkt mij ook, want ‘het absolute’ biedt mij geen ruime. Vijfendertighonderd kilometer op de motor, genietend van de natuur, biedt mij bij uitstek de gelegenheid om ongestoord van alles de revue te laten passeren en mij te laten inspireren. En ook deze vraag komt weer terug in mijn overdenkingen.. Ik ben een denker, een onderzoeker, en neem niets voor zoete koek. Ik drijf mijzelf er voortdurend toe mijn grenzen te verkennen. Wat mij daarin drijft zijn die dingen die niet echt helder zijn, maar gevoelsmatig toch helderder dan wat ik ooit voor zeker durf aan te nemen. Het is te sterk om te negeren en het overstijgt mijn ‘vermeende werkelijkheid’ op alle fronten. Toch weet ik een aantal dingen zeker: Ik weet zeker dat wij uit meer bestaan dan enkel het fysieke. Ik weet zeker dat het fysieke als voertuig dient voor de ziel. Een voertuig dat ons beperkt en verrijkt. Ik weet zeker dat wij het fysieke niet nodig hebben om energetisch te communiceren, maar ook weer wel omdat wij menen van niet. Ik weet zeker dat wij non-verbaal sterker communiceren dan verbaal, maar ook weer niet, omdat wij hebben geleerd te luisteren naar verbale communicatie, en deze communicatie in elk geval de zekerheid biedt om te luisteren naar wat wij willen horen. Ik weet zeker dat energie informatie bevat die wij deels bevatten, maar deels ook niet. Ik weet zeker dat energie meer informatie herbergt dan hersenen, vlees en bloed ooit kunnen... Ik weet zeker dat energie voelbaar is en manipuleerbaar, althans, als energie manipulatie toelaat, waardoor ik dan ook weer zeker weet dat energie zich niet láát manipuleren. Ik weet zeker dat energie tijd en ruimte overstijgt. Ik weet zeker dat de ratio ons dient, maar ook weer niet, op weg naar bewustzijn. Het doel tot dáár waar ik niet weet wat het inhoudt, maar dat mij prikkelt in alles wat ik doe, terwijl ik zeker weet dat ik dit doel uiteindelijk niet voor ogen krijg, omdat ik het niet kan overzien en dit ook geen einddoel is binnen ‘tijd en ruimte denken’. De weg naar een vermeend einddoel biedt houvast, maar dus ook weer niet. Ik weet zeker dat de geest het fysieke overstijgt, en dat we dat nog lang niet door hebben en vooral maar eerst willen bewijzen om er zeker van te zijn dat het ons dient. Ik weet zeker dat wij onszelf leiden, en dit buiten onszelf plaatsen, omdat wij onszelf daarin niet vertrouwen. Ik weet zeker dat wij alles 'weten', maar niet zeker weten. Ik weet ook zeker dat ik zo nog wel even door kan gaan, maar dat doe ik niet.... Hoe weet ik dit alles zo zeker? Behalve dat elke vezel in mij 'weet', ervaar ik, beschouw ik, en voel ik. Is dat zeker weten? Ja! Meer dan woorden kunnen vertellen. Dat weet ik écht heel zeker! Op de motor meende ik een aantal dingen zeker te weten en in deze column te beschrijven, maar al schrijvende kom ik mijzelf weer tegen. En dat is nou precies wat ik bedoel. Ik wil loslaten waaraan ik zo graag vast wil houden... Dat biedt een helder inzicht. Helderder dan ik ooit bij elkaar kan bedenken... denk ik....

Wat ik vind van ‘water instralen’, vroeg iemand mij laatst... Ik antwoord dan altijd zeer oppervlakkig, want er zijn zo van die dingen die ik liever niet vertel, en daar is dit er één van. Maar vandaag gooi ik em overboord... Een collega stuurde mij ooit per post een wetenschappelijk artikel over het absorptie vermogen van water. Dit omdat ik nogal sceptisch was ten aanzien van een opdracht vanuit de opleiding destijds om eens wat te experimenteren met het instralen van water. Geen verplichting overigens, maar meer naar aanleiding van een discussie erover tijdens een les. Ik associeerde het instralen van water met Jomanda en stapels kratten Spa blauw, en daar was ik niet kapot van. Ik heb zo mijn principes en dat stond los van het feit of ik er nu wel of niet in geloof. Ik wilde helemaal geen experimenteel onderzoek doen. En het artikel was leuk, maar haalde mij niet over de streep. Mijne echtgenoot werd wel nieuwsgierig: “Waarom probeer je het niet, El... wat maakt het nou uit.”  Maar ik had er geen zin in. Punt. Nou had hij destijds erg veel last van zwemmerseczeem. En geen middel hielp. Hij liep al maanden te tobben en was ten einde raad, want het werden blaasjes, en meer blaasjes, en zalfjes, en meer zalfjes. Het hielp allemaal niet en het werd alsmaar erger... “Wil je dan niet eens proberen wat water in te stralen, wie weet helpt het. Please? Ik word gek van de jeuk.” Ik had met hem te doen, gooide mijn principes overboord en pakte een glas water. Baat het niet dan schaad het niet, dacht ik, alhoewel... Zwemmerseczeem met ‘water’ bestrijden is de kat op het spek binden... Ik omsloot het glas water met mijn handen met een bepaalde intentie... Mijn echtgenoot depte vervolgens zijn voet met het water en deed met water gedrenkte watjes tussen zijn tenen. De jeuk verdween vrijwel direct, het eczeem werd met de dag minder en verdween binnen een paar dagen als sneeuw voor de zon. Hij was er vol van en stak dat niet onder stoelen of banken, maar vertelde er dan maar gelijk bij, in opdracht van mij, dat ik verder er niks van wilde weten. En zo was het ook. Of suggestie hierbij een rol speelt, dat zou kunnen. Maar toch... De hond van mijn zoon was als pub zwaar ondervoed en verwaarloosd. Mijn zoon en schoondochter kochten het dier van de eigenaar en namen het onder hun hoede. Het dier had veel te lijden gehad en bleef altijd wat kwakkelen. Ze hadden een abonnement bij de dierenarts en de hele dierenapotheek was inmiddels gepasseerd. Dat hielp ook allemaal wel, maar een huidaandoening kregen ze er niet onder. Ik had met het dier te doen en straalde een fels spa blauw in met de intentie op ‘stevig’. Ik gaf de fles aan hen mee en adviseerde het gewoon in de drinkbak te doen. Het was hartje zomer en bloedje heet, dus dat moest goed komen. Maar het kwam niet goed, want het dier wilde het ingestraalde water niet drinken. Hij stond er enkel naar te kijken en boven te blaffen, maar verder niks. Telkens als ze het water voor zijn neus zette begon het dier ernaar te blaffen alsof het een bedreiging was. Misschien lust hij geen Spa blauw, dachten we, maar dat was het niet... Spa blauw zonder wilde hij echter wel, maar Spa blauw mét, dus niet. Ook niet na een dag in bloedheet weer, waarin je normaliter als hond toch stevig drinkt. Ik wist dat mijn intentie bij het instralen erg stevig was geweest, misschien wel té stevig... “Verdun het eens met meer water”, zeg ik “en probeer het dan nog eens.” Dat bleek inderdaad de truc. Daarna dronk hij het direct en ook die huidaandoening bleek binnen een paar dagen onder de knie. Suggestie valt hierbij af, want het zal het dier een worst wezen of en hoe ik water instraal. Ik heb daarna wel wat geëxperimenteerd en wat mij opviel was: Als ik het water niet met de juiste intentie instraalde, werkte het ook minder effectief. Het werkte wel, maar minder snel dan de twee keer dat ik het écht met de intentie vanuit mijn hart deed. Mijn weerstand tegen dit hele gedoe blijft onderhuids toch aanwezig. En of het dan het water was, mijn intentie, of misschien wel toeval blijft altijd discutabel. Maar Ik ben er wel van overtuigd dat geloof en overtuiging een niet te onderschatten kracht is. Misschien zit em daar wel de kneep...