Het huidige alternatieve klimaat is er veelal één die predikt dat we positief moeten denken. We gaan op zoek naar positieve verklaringen voor alles dat we eerder als negatief hadden gekaderd en dan blijkt dat de wereld zo slecht nog niet is, of juist wel. We zien opeens het licht en we schoffelen de rest onder. We staan onszelf als het ware niet meer toe in boosheid en we gaan anderen uitleggen dat boosheid nergens toe leidt en dat we de wereld moeten redden. En dat klopt ook, ware het niet dat liefde en positiviteit enkel in zijn pure vorm positief is, en niet als vlucht vanuit het onderschoffelde dat ons wereldbeeld er minder fraai uit deed zien...

>>lees meer

Sjeel vraagt onder de column 'Een vreemde onrust...' van vorige week:
Dit zijn twee voorbeelden waarin jouw gevoel gelijk kreeg, maar is dat dan altijd zo??? Ik bedoel, ik kan me zo voorstellen dat het ook weleens je eigen zorgen over dingen kunnen zijn. Ik heb in de loop der jaren zeker geleerd om meer naar mijn gevoel te luisteren in dingen en beslissingen die ik neem, maar ik kan niet zeggen dat ik altijd gelijk heb.

Nee, Sjeel. Dat is zeker niet altijd zo. Het is ook algemeen bekend dat een paragnost niet hoog scoort als het aankomt op juistheid van voorspellingen. Ik houd mij daar ook verre van. Ik heb het al eens eerder geschreven. Al zou een paragnost hoog scoren en negen van de tien voorspellingen goed hebben, dan is er in elk geval één van de tien misleidend, maar zo hoog scoort een paragnost nooit... Verre van dat zelfs!

>>lees meer

Ik zag het vanmorgen op tv: Banken adviseren mensen om de hypotheekrente alsnog vast te zetten. Doet me denken aan de koop van het huis waar we nu in wonen, nu elf jaar geleden. Het zag er destijds allemaal rustig uit. Niemand verwachtte dat de rente op korte termijn zou gaan stijgen, dus de makelaar had geen haast met het rondbreien van een deal met de bank: ‘Kan volgende week ook nog, die rente gaat heus niet omhoog.’ Ik voelde mij onrustig. Ik had die week al drie keer gebeld naar de makelaar om te vragen of hij het nou al rond had, omdat ik het gevoel had dat de rente op zeer korte termijn zou gaan stijgen. Maar ik kon het niet onderbouwen, want er was geen aanleiding... ‘Maak je geen zorgen, komt echt goed. Die rente stijgt echt niet op korte termijn.’ Ik voelde mij een roepende in de woestijn. Ik had een vreemde onrust... Ik moest die dag de deal met de bank regelen... Ik belde zelf mijn hypotheekadviseur. ‘E.' zeg ik, 'ik wil die offerte vandaag rond hebben. De makelaar zegt dat het geen haast heeft maar ik denk dat de rente gaat stijgen. Kan ik het zelf regelen?’ ‘Nee joh, dat hoeft niet, de makelaar heeft gelijk, kan volgende week ook. Geloof me, het ziet er echt niet naar uit dat de rente op korte termijn gaat stijgen.’ Dat gevoel dat niemand naar je luistert terwijl je in je rug gepushed wordt vanuit een onverklaarbaar weten is om gestoord van te worden. Als ik zo met dat ‘gevoel’ de boer op ga, dan is dat uitzonderlijk en nodig, want als mijn gevoel juist was, zou dat betekenen dat de koop niet door kon gaan. Als T. thuiskomt vertel ik hem wat ik voel en wat ik die dag heb geprobeerd. 'Doe niet zo gestressd, joh.' zegt T. 'Komt heus wel goed. Ze weten bij die bank vast waar ze over praten.' Als T. boven gaat douchen neem i k een kop thee en zet het vier uur journaal aan. De onrust is er nog steeds... Ik verslik me bijna in mijn thee als het eerste nieuwsbericht doorkomt: De rente is tegen alle verwachting in gestegen... We krijgen na een vergadering waarbij E. moest praten als brugman, alsnog een offerte voor het oude rentepercentage, geheel buiten de regels om, omdat ik had aangedrongen en de bank het genegeerd had. De volgende dag stond er een grote kop in de Telegraaf: ‘TEGEN ALLE VERWACHTING IN...’ De koop kon doorgaan... >>lees meer

Op TV Utrecht zie ik het bericht dat er vlak bij mijn huis een fietser is doodgereden door een vrachtwagen. Ik was er niet van op de hoogte, en je gaat denken... Zou het iemand zijn die ik ken... Die week komt het nog een paar keer voorbij, maar je weet nog steeds niet of het iemand is die je kent. Je gaat er maar vanuit van niet...

Gisterdavond belt een vriendin. Zij vertelt dat ze een nare week heeft gehad. Ze was maandag op de begrafenis geweest van een vrouw die onder een vrachtwagen is terechtgekomen vlak bij mijn huis, en de naam die ze noemt is de naam van een vrouw die ik ken. Opeens speelt het drama zich voor mijn ogen af. Opeens heeft de dood een gezicht. Opeens dringt het tot mij door dat er drie kinderen geen moeder meer hebben en dat een echtgenoot en vader geen vrouw en moeder voor zijn kinderen meer heeft...
‘Stel je nou toch voor dat zij 15 seconden later van huis was gegaan, dan was dit drama niet gebeurd. Een veter in je schoen strikken lijkt onbelangrijk, maar opeens had het haar leven kunnen redden.’ zei mijn vriendin, maar ook ik kan haar geen antwoord geven... De dood heeft voor mij twee gezichten en één daarvan is groot verdriet.

>>lees meer

Paul eindigt zijn uiteenzetting over de chakra’s onder het artikel Ik wist het niet hiernaast met: ‘Kortom….het wachten is op een flinke clum van jou hierover.’
Nou, daar gaat ie dan...

>>lees meer