'Ik wacht toch zo op het moment dat je weer zegt dat mijn energie ontvankelijk voelt.' zegt ze terwijl ze in de behandelstoel ligt.

'Dat ga ik niet meer zeggen.' zeg ik. 'Ik ben nu niet meer objectief.'

Ik leg haar uit dat die twee treffers van toen een patroon van verwachting hebben gecreeerd en dat ik dat niet opnieuw in scene kan zetten zonder mijn gevoel van objectiviteit te verliezen.'

'Ja, weet ik ook wel. Ik weet ook hoe je denkt.' zegt ze, 'maar ik hoop diep in mijn hart wel op dat signaal of die blik van toen in je ogen.' En als ze dat tegen me zegt is er geen ontkomen meer aan. Haar blik doet mijn objectiviteit wegsmelten als sneeuw voor de zon. Wat gun ik het haar...


En telkens als ze kwam zag ik de hoop in haar ogen, en telkens als ze mij met die zoekende blik aankeek of mijn blik iets verraden zou moest ik al mijn woorden op een weegschaal leggen vanwege mijn spontaan uitgesproken woorden van destijds. Haar zoekende blik naar mijn blik prikte door alles heen...


Ze is inmiddels zwanger, maar die blik van toen in mijn ogen is dit keer écht uitgebleven.


*Deze column is een vervolg op de column uit 2005: Onze droom is uitgekomen

Twee jaar oud, pijnlijke blik in zijn ogen en zijn handjes op zijn buik.

'Heb je pijn in je buik?'

'Nee, mama pijn in buik.'

Hij weet niet dat mama op dat moment in de verloskamer van het ziekenhuis zijn broertje ter wereld brengt...

Met haar kin op haar borst kijkt ze gefasineerd naar mijn hand die met wat afstand langs haar buikje gaat. Haar handje doet mijn hand na en gaat op dezelfde afstand langs haar eigen buikje...

'Wat voel je?' vraag ik.

'Het voelt warm.'

'Tot waar?'

'Tot hier... eh, nee, tot hier... eh...' en haar handje neemt nog meer afstand. 'Zó, tot hiér helemaal.' en het is dat haar armpje niet langer is.

'Wat is dat?' vraagt ze gefascineerd.

'Dat is je aura, je energieveld.' zeg ik.

En ze knikt alsof ze begrijpt wat ik daarmee bedoel.

'Heb jij dat ook?'

'Ja, voel maar.'

En ze voelt met haar handje snel langs mijn arm. 'Oeh... heet.'

Ze experimenteert nog wat verder rond haar eigen lijfje en kijkt me dan wat nadenkend aan.

'Ik zie wel eens een kleur om iemand heen maar ik vond dat eigenlijk altijd een beetje gek, dus dat heb ik maar niet gezegd.' en ze kijkt schuin naar haar moeder. Haar moeder kijkt schuin naar mij.

'Dat is niet gek, hoor.' zeg ik.

'Een beetje licht, lichtblauw of zo, tot hier...' en ze wijst een dun laagje aan rond haar schoudertjes.

'Dat klopt hoor, dat zie ik soms ook.' zeg ik.

'Is dat ook dit?'

'Ja.'

'Mmh...'

Ik wacht op de volgende vraag, terwijl ze verder meevoelt met haar handjes, maar er komt geen volgende vraag. Althans, niet nu...

'You can start a revolution with one soul at the time.'

Jon Bon Jovi



Dié is mooi, dacht ik...

Het fascineert me telkens weer dat de voorzienigheid mijn agenda steeds weer als vanzelf lijkt aan te passen aan een bepaalde situatie.



Als ik bijv. een week te druk heb ingepland aangaande onvoorziene omstandigheden dan bellen er altijd wel één of meerdere cliënten uit zichzelf op om hun afspraak te verzetten. Het lijkt zichzelf te regelen... Maar ik moet het daarom niet gaan forceren. Ik moet dus niet gaan denken dat ik maar wat aan kan plannen, omdat het zich dan vanzelf wel weer regelt. Nee, ik moet wel blijven passen en meten en denken dat het anders niet goed komt.

Neem nou vorige week. Wij zaten met smart te wachten op de eerste tekenen van de op handen zijnde geboorte van onze tweede kleinzoon. Het liet maar op zich wachten, want de natuur had een andere datum gepland dan de verloskundige. Ook mijn agenda liet weinig ruimte zien op korte termijn. 'Mmh...', dacht ik, 'verdacht...' En dan had ik ook nog die docentenvergadering op vrijdag die ik eigenlijk niet verstek kon laten gaan. Ik nam mij voor het maar te nemen zoals het komt omdat altijd overal wel een mouw aan passen is.


Die week belt niemand af en verloopt alles volgens planning. Echter, op donderdagmiddag gaat de telefoon. 'Elly, de vergadering gaat morgen niet door omdat twee docenten zijn verhinderd.' 'Hee, denk ik nu... Ik bel mijn schoondochter M.: 'Goed nieuws M.. Volgens mijn agenda komt het morgen. Dus tot vannacht dan, of morgen...' zeg ik wat lakoniek. 'Als dat zou kunnen.' lacht M. Ze wil het maar al te graag geloven.


Die nacht om vijf uur beginnen de weeën. Vrijdagochtend 14 juli 2006 om 12 voor 11 is de geboorte van onze tweede kleinzoon een feit in de geschiedenis... En natuurlijk denk je dan even niet meer aan werk en aan een agenda. Maar... de voorzienigheid blijkbaar wel. Cliënt na cliënt belt uit zichzelf op om zijn/haar afspraak vanwege eigen onvoorziene omstandigheden door te schuiven. En ook de wekelijkse zweefmolendialoog met schrijver Kluun schuift dit keer een weekje op. (Op zijn site kunt u lezen waarom.) Ik kan dus deze week ongestoord volop genieten. 'Oma is weer in love.' zegt M. als ik het kleintje weer bewonder in mijn armen.

In Metro online las ik vanochtend...

...Onderzoek van het ADHD research Centre heeft uitgewezen dat 70% van de geteste kinderen baat had bij een streng dieet. Hun gedragsproblemen verdwenen in de vier weken dat zij het voedingspatroon volgden...

Volgens Drs.Pelsser associëren veel mensen voeding nog met het alternatieve circuit en wordt er daarom geen grootschalig onderzoek gedaan naar diëten als oplossing voor ADHD patiënten. 'Mensen geloven wel dat je exceem kan krijgen van aardbeien, maar zodra het met de hersenen te maken heeft zijn we volledig de kluts kwijt.' zegt ze. De overheid is volgens haar niet geïnteresseerd. ...Balans, de patientenvereniging voor ADHD'ers houdt zich aan officiele richtlijnen omtrent behandelingen en daar horen dieeten niet bij....

'Tja...', zeg ik dan maar...

'Nieuwe slippers...' en ze wiebelt wat met haar teentjes, want het zijn teenslippers.

'Prachtig.' zeg ik verwonderd.

Ze kijkt nog even vol trots naar haar voetjes en gaat dan op eigen initiatief vanuit de praatstoel op de kruk zitten. Ze lijkt van plan er voor vandaag niet veel woorden aan vuil te maken.

Ik zit nog op mijn praatstoel in afwachting, maar het blijft stil...

'Wil je nog wat vertellen?' vraag ik dan maar voor de zekerheid.

'Nee!'

'Oh, nou, dan beginnen we maar.'

'Ja!'

'Ik leg mijn handen op haar schoudertjes.'

...

'...Het gaat wel goed met je, hè.' tast ik voorzichtig af, want het lijkt vandaag menens...

'Ik weet van niks.' zegt ze broodnuchter en zelfverzekerd.

Ik voel een smile opkomen van oor tot oor, maar bedwing hem.

'Ik ook niet, ik heb het ook maar van horen zeggen.' probeer ik te redden.

Moeder en ik werpen elkaar met pretogen de dan-weten-wij-het-ook-niet-meer-blik toe...

...

Moeder springt bij: 'Maar mama ziet toch dat het goed met je gaat, dus dat heb ik Elly gister gemaild...!?'

...

'Gaat het niet goed met je dan?' vraag ik dan, óók weer voor de zekerheid.

'Jawel...'

...