Gezien het feit dat menigeen zijn hart lucht onder de column over dubbele getallen kan ik het natuurlijk niet nalaten even te melden dat ik vanochtend vroeg in mijn statistieken wel een héle mooie spotte:


Vannacht! 55 pageloads, 33 unique visitors, 11 returning.


Nou?


Ik schreef eerder over Getallen en het Silbury Hill Mysterie.

'Kijk eens.' zegt ze. Ik kijk naar haar ring die niet meer rond maar sterk verbogen is en begrijp dat ze wil vragen of het komt door haar energie.

'Je bedoelt of jij dat zelf hebt gedaan, met je energie?' vraag ik dus.

'Ja. Ik heb hem net nieuw.'

Ik bekijk de ring nog eens nader. Een stevige ring die je niet zomaar buigt...

'En je weet echt zeker dat er niets mee is gebeurd, nergens tussen gezeten?'

'Ik heb geprobeerd de ring expres te buigen maar dat lukt me niet, want daar is ie te stevig voor.'

'Mmhh...'

'Ik dacht, ik vraag het aan Elly. Dié kan mij daar antwoord op geven.'

'Tja, als Uri het kan...' maar ik haal tegelijkertijd ook mijn schouders op, want ik heb werkelijk geen idee of dit komt door haar energie.


Als ze na het consult naar buiten stapt kijkt ze nog eens naar haar ring. 'Wel jammer dat je het niet weet.' zegt ze.

Ik vraag mij af of ik zelf ooit heb meegemaakt dat materie zichtbaar vervormt. Ik geloof wel dat het mogelijk is materie te vervormen, sterker nog, ik denk het zeker te weten, maar ik geloof ook dat ík dat niet kan, dus dan wordt het ook niks. Zelfs niet met Uri op de buis, die mij ooit beloofde dat het moest kunnen, met die lepel, als ik mij maar sterk concentreerde en de materie 'zacht' dacht... Ik moet opeens denken aan een behandeling van een paranormaal genezer, ooit, nog ver voor míjn tijd als paranormaal therapeut. Er zat volgens de man iets scheef in mijn rug dat hij dan weer recht zou breien. Maar het kwam niet recht, althans, niet onder zijn handen, maar het gekke was dat het gebreidde truitje dat ik tijdens de behandeling aan had wél opeens scheef was. Zo scheef dat ik sterk ging twijfelen of mijn rug niet nóg schever geworden was. Truitje heb ik weggegooid. Maar verder niks...

Citaat van zaterdag jl. uit de column van Daphne Deckers (bijlage Telegraaf): (...) Volgens Rupert Sheldrake, een onderzoeker van het gerespecteerde Trinity College in het Engelse Cambridge, kunnen mensen namelijk voelen door wie ze worden gebeld. Sheldrake noemt dit verschijnsel "telefoontelepathie" en iedereen heeft het wel eens meegemaakt. Dan zit je net aan iemand te denken en precies op dat moment belt hij je op. Of je gsm heeft nog maar nauwelijks gerinkeld, of je weet al wie het is. In het onderzoek van Sheldrake konden de proefpersonen door vier mensen worden gebeld, dus de kans om de juiste persoon te raden was 25 procent. Maar het herkenningspercentage lag onveranderlijk op 43 procent, wat betekent dat veel mensen daadwerkelijk kunnen voelen wie hen probeert te bereiken....


Gegoogeld:

NEDERLAND - Volgens de Britse onderzoeker Rupert Sheldrake is het bestaan van telefoontelepathie bewezen. Wat is dat, telefoontelepathie? Bij telefoontelephatie weet u van tevoren door wie u gebeld wordt.


Sheldrake voerde zijn onderzoek uit door testpersonen de namen van vier familieleden of vrienden te geven, die vervolgens in verschillende volgorde gebeld werden. De testpersoon moest de beller identificeren voor dat hij opnam. “Het slagingspercentage was 45 procent, ver boven de te verwachte 25 procent”, vertelde Sheldrake tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de Britse Associatie voor Toegepaste Wetenschappen. “De kans dat dit toch toeval is, is 1000 miljard op 1.”


Een onderzoek naar het ontvangen van e-mails gaf volgens de onderzoeker vergelijkbare resultaten.

Bron: Christian International News


Hoort u 't ook eens van een ander...


O, en hier, bij Sheldrake online, kun je zelf online meedoen aan zijn experimenten!

Ook ik ben wel eens boos. En op wie kun je nou beter boos zijn dan op je eigen partner, want zo werkt dat. Zo af en toe moet het eens knallen. Tenminste...
Dat mijn ongecontroleerde emotie wel eens knettert met lampen en apparatuur is hier heel gewoon. Mijn kinderen zeiden vroeger bij wijze van grap: 'Mam, zet em eens op vier.' En dan bedoelde ze dat het best leuk en gemakkelijk is als je moeder met emotie kan zappen zonder afstandsbediening. Niet dat ik nou zo vaak boos ben, maar áls ik het ben dan knalt het ook. En als die ontlading dan óók nog eens plaatsvindt op het moment dat degene op wíe die ontlading plaatsvindt nét met zijn hoofd onder een lamp doorloopt....
Mijn echtgenoot bukt alsof er een bom afgaat (zou ik ook doen in zijn geval), kijkt naar de gloeilamp die met een ontiegelijke knal boven zijn hoofd uit elkaar klapte, en zegt dan met een zeer geïrriteerde blik naar mij: 'Gaat het? Moet het weer zo? Ik schrik me te pletter mens.' 'Nou El, dat was een goeie.' zegt vriend G., die toevallig getuige is en ook allang niet meer opkijkt van dit soort capriolen in mijn nabijheid. We schieten alle drie in de lach en de humor zegeviert, want zo'n goeie hadden we inderdaad nog niet gehad...

Hij mag van zijn moeder niet om het snoepje vragen dat hij (bijna) altijd van me krijgt na de behandeling. Maar omdat Elly het dus wel eens vergeet bedacht hij een andere oplossing: 'Elly...' klinkt het keurig. 'Ben je soms iets vergeten?'

M. vindt wat ik doe allemaal geloofwaardig, maar dat mijn zoon zijn moeder op afstand vraagt even naar zijn rug te kijken als hij pijn heeft, dat gaat er bij haar niet in. Ze heeft zo haar grenzen. En gelijk heeft ze. Van zomaar iets aannemen is nog nooit iemand wijzer geworden. 'Zal ik je een verhaaltje vertellen.' zegt mijn echtgenoot T..

'Toen W. nog een puber was bleef hij een keer zo lang weg van een afspraak dat ik mij ongerust maakte. En Elly zei: 'Er is niets aan de hand. Het wordt later maar hij kan door omstandigheden niet bij een telefoon.' Dus ik vraag haar: 'Hoe weet je dat?' 'Dat seint hij mij door.' zegt ze doodnuchter.''

'Inderdaad.' lach ik. 'T. keek mij aan met zo'n blik van, die spoort niet, en bleef maar ongerust. En ik dus niet, want ik had de telepatische boodschap van W. ontvangen. W. komt dus een paar uur later heel relaxed thuis en als zijn vader dan wat streng vraagt: 'Waar blijf je nou?' zegt hij met een zeer verontwaardigde blik, omdat telepathie tussen hem en zijn moeder voor hem de normaalste zaak van de wereld is: 'Heeft mama het niet gezegd dan?' 'Wat gezegd?' vraagt T. die de bui al voelde hangen, omdat hij wel vaker van dit soort vreemde staaltjes met moeder en zoon had meegemaakt. 'Dat ik niet bij een telefoon kon. Dat heb ik haar doorgeseind.' T. keek mij aan met een blik van: Mmhh... en zegt vervolgens tegen zijn zoon: 'Je hebt gelijk jongen, dat heeft je moeder me wel vertelt, maar ik wist even niet wat ik ervan moest denken, sorry.''

En M. kijkt nu met een soortgelijke blik als die van T. destijds, naar mij en naar W....

Na een korte vakantie is het vandaag weer Donderdag Zweefmolendag met Kluun. Vandaag voorlopig de laatste.

Goedemiddag, Mevr. van Wijnbergen.

Goedemiddag Kluun, we gaan het vandaag hebben over dromen, weet je nog?

Zeker, ik heb zelfs huiswerk gedaan op vakantie. Ik heb er een paar genoteerd. Kent u William van den Dungen?

Eh... Moet ik mij schamen dat ik die niet ken?

Nee, niet echt. Het is een oude jeugdvriend van me van de camping in Eersel. Daar ging ik met ons pa en ons ma altijd heen, zowat de hele jaren zeventig. Ik heb die jongen sinds mijn vijftiende niet meer gezien, hij zal nu net als ik rond de veertig zijn. Er gingen hele decennia voorbij zonder dat hij ook maar in mijn gedachten opkwam, maar afgelopen vakantie, in de Dordogne, droomde ik ineens twee dagen achtereen over hem. Moet ik nu als een gek opsporing verzocht inschakelen?

Daar zou ik nog maar even mee wachten als ik jou was. Het kan zijn dat je onderbewuste een door jou ondergeschoffelde herinnering, om welke reden dan ook, naar boven haalt.

Getver, dat klinkt wel klef voor twee mannen, maar goed. Het kan er natuurlijk simpelweg mee te maken hebben dat deze vakantie, - we sliepen in zo'n Living-achtige tent, een soort nepkamperen, zeg maar - herinneringen opriep aan de camping van 25 jaar geleden in Eersel.

Dat zou inderdaad heel goed kunnen. Maar het kan ook zijn dat die jeugdvriend sterk aan jou heeft gedacht of zelfs over jou heeft gedroomd. Het gebeurt vaker in dromen dat via een telepathische band wordt gecommuniceerd, in beelden of in gedachten, die dan in dromen uiteraard gesproken taal zijn.

Juist ja. Mocht iemand die William van den Dungen, pak em beet 40 jaar vroeger wonend in Eindhoven, best wel een goeie voetballer, vooral z'n schot was loeihard, nog kennen, doe hem de groeten van Raymond uit Tilburg.

Het gebeurt ook Kluun, dat we in dromen contact hebben met overledenen. We vertoeven in dromen namelijk ook in het astrale.

Welja, ik voelde hem aankomen. Moeilijk moeilijk, mevr. van Wijnbergen. Ik heb zelf enkele malen gedroomd over mijn eerste vrouw en wil daar graag tekenen in zien dat ze nog eh... 'leeft', maar is dat ook niet gewoon whishful thinking. >>lees meer

Hij was zijn partner met 'andere ogen' gaan bekijken, omdat een paragnost hem had voorspeld dat zij niet de ware voor hem was. Uiteindelijk verbrak hij met pijn in zijn hart de relatie.

Een jaar later kwam hij ontredderd in mijn praktijk. Hij had niet alleen het contact met zijn partner verbroken, maar ook het contact met het gevoel van zijn hart. Hij bleek niet in staat tot het aangaan van een nieuwe relatie, maar ook niet tot het overwinnen van zijn twijfels naar aanleiding van de voorspelling van de paragnost.

Inmiddels wonen hij en zijn partner allang weer samen...

...

en misschien leven zij nog lang en gelukkig...