Na een bezoek aan uw website www.columnweb.nl hebben wij gemerkt dat uw domein niet optimaal wordt weergegeven op Google.


O? Anders geen probleem, hoor, kijk maar. Op 1 uit een resultaat van circa 154.000 voor paranormaal therapeut in 0,06 seconden. Of anders hier, ook op 1 uit circa 547.000 voor dubbele getallen in 0,07 seconden. Maar als u wilt heb ik nog wel meer voorbeelden, hoor.


Onze taak is het om websites op Google en Yahoo op de eerste pagina's te plaatsen, zodat u op internet te vinden bent.



O, enne, wat doet u dan precies?


Hiervoor registreren wij uw website bij de belangrijkste zoekmachines op internet.

Deze service kost eenmalig € 199,00. (Vanaf nu niet meer €299,00).


Met vriendelijke groet,


Uw zoekmachine team



O, en dan nog iets, Google haalt zelfs ook een bestand dat al lang niet meer op mijn site staat rechtstreeks van mijn server, want laatst kwam een cliënt in mijn praktijk, doordat hij mijn scriptie Entiteit of identiteit (over het stemmenfenomeen) van destijds had gedownload van Google. En ik was werkelijk verbaasd over het lange termijn geheugen van Google, beter dan dat van mij dus...


Hoe dat allemaal kan? Ja, dat vroeg ik mij ook af, omdat mijn mailbox ook uitpuilt van berichten die, net als u, beweren dat Columnweb niet goed te vinden is. Dus ik vroeg het aan iemand die er verstand van heeft en die vertelde mij dat Google ook selecteert op kwaliteit van content. Dus dat wou ik dan maar gewoon zo blijven doen, althans, dat probeer ik, als u het niet erg vindt...

Ze is onder behandeling en leest mijn weblog. Maar telkens als ze mijn stukjes leest gaat dat inhoudelijk over dingen die op dat moment in haar leven spelen. Ze leest dan overeenkomsten in beleving of antwoorden op vragen, maar niet alleen dat. Ook de dromen die ze heeft vindt ze dikwijls terug in mijn verhaaltjes, ook als ze lukraak een column uit het archief aan klikt. Ze raakt er door gefascineerd en twijfelt af en toe zelfs of het niet zo kan zijn dat ik mij ook op haar afstem, omdat het steeds synchroon loopt met haar beleving. Maar ik weet niets van haar gebeurtenissen. Althans, niet eerder dan dat zij mij erover vertelt. Ik schrijf gewoon een stukje, zoals ik dat altijd doe. En soms staan stukjes al weken in de wacht voordat ik ze publiceer.


Helder is dat een periode in haar leven synchroon loopt met wat ze op mijn weblog leest. Op zich heeft dat niets met mij te maken, maar met haar eigen zoektocht en afstemming. Als je vanuit je hart op zoek bent naar antwoorden dan is de kans groot dat je die ook tegenkomt, gewoon, omdat je er op afstemt, hoe en waar dan ook. Je komt bijvoorbeeld iets tegen in de media waar je anders aan voorbij gaat, of je hoort terwijl je in de auto zit toevallig een nummer op de radio waarvan de tekst nog nooit eerder zo tot je doordrong. Opeens gaat het over iets dat op dat moment in je leven speelt en dat voelt als een antwoord of een bevestiging. Dingen lopen synchroon en lijken toeval zonder dat beide partijen ervan weten.


Maar u kent ook vast wel die gebeurtenissen die onverklaarbaar tastbaar zijn op bepaalde momenten, zoals een klok die opeens stilstaat op het moment van een geboorte of overlijden. Toen mijn oudste zoon werd geboren stond op exact dat tijdstip, 15.02 uur, mijn horloge stil en is nooit meer gaan lopen. Het was een opwindhorloge, want ik spreek nu over 27 jaar geleden, dus de batterij kon niet toevallig op dat moment leeg zijn. Of misschien herinnert u zich dit bericht nog over het feit dat precies op de dag dat Kluun en ik de dialoog over 'God als misvatting' zouden gaan schrijven naar aanleiding van het verschenen boek van Richard Dawkins, de Nederlandse Taalunie het bericht publiceerde dat het boek van Kluun en de Bijbel de meeste indruk hebben gemaakt op mensen in Nederland. Ook die samenloop van omstandigheden kwam voor Kluun en mij als 'toeval' en donderslag bij heldere hemel.


Maar ook een voorval als ik in deze column uit 2002 beschrijf over het gesprek dat ik met vriend G. heb over Carl Gustaf Jung spreekt voor zich.

En wat dan te denken van mijn experiment met het gooien van muntjes dat ik beschrijf in mijn column over De I Tjing en toeval...


Jung bedacht in 1930 die mooie term voor dit soort gebeurtenissen:

Synchroniciteit, letterlijk: Gelijktijdigheid. Hij gebruikte die term voor 'toevallige' samenloop van omstandigheden. Zaken dus die wel met elkaar samenhangen maar niet in een oorzakelijk verband. Het één is niet een logisch gevolg van het ander. Jung noemt als voorbeeld dat een patiënte van hem vertelde over een droom waarin een scarabee voorkwam. Op datzelfde moment vloog een dergelijk insect zijn kamer binnen. En een scarabee is hoogst zeldzaam op de plek waar Jung woonde.

Achter de volgende link een boeiend artikel over dit:

Jung en het zinvolle toeval

Wat mijn eerste ervaring was met uittreden, vroeg ze me, nadat ze het boek van Monroe had gelezen.

... Poeh, dat is lang geleden. Ik schat zo'n 20 jaar. Ik zat op een camping in Frankrijk in een luie stoel heel relaxed te lezen en floep... Het overviel me en het ging zo razendsnel dat het voelde alsof ik gelanceerd werd. Het suisde in mijn oren, maar ik voelde mij heel even als een vogel, hoog in die boom achter me. Het was een fractie in tijd en ik schrok me rot, waardoor ik met een nog grotere snelheid ook weer terug was. Ik begreep wat er was gebeurd, althans, voor zover je dat kunt begrijpen, en dacht: Oeps... foutje.

Onervaren als ik destijds was vond ik het mooi en ook eigenlijk maar niks tegelijk.

Het was trouwens op dezelfde camping als waar dit gebeurde...

Als ik nu foto's zie van toen, dan denk ik, jemig. Toen dacht ik dat niet... Als ik nu column's lees van toen, dan denk ik, mwa. Toen dacht ik dat niet... Als ik nu nadenk over wat ik toen zei, dan denk ik, oei. Toen dacht ik dat niet...


In het daglicht van morgen zien dingen er anders uit...


Ik heb dromen verwezenlijkt en ik heb er nog meer. Als ik vooraf droom van het werkelijke moment dat ik verwezenlijk, dan is dat moment altijd anders dan in mijn droom. Niet minder waardevol, maar anders... Het is dan net alsof ik dat moment ken. Alsof de euforie van mijn droom zichzelf heeft achterhaald. Ik krijg dan op die werkelijke momenten pas inzicht in de werkelijke waarde van mijn droom, maar de droom leidde wel naar de verwerkelijking van dat moment.


Neem een bak sterke koffie als u me niet helemaal kunt volgen, want er komt nog meer...


Als mensen mij vragen stellen over hun toekomst, dan beantwoord ik die niet, althans, niet zoals ze dat graag zouden willen. Hun droom zou aan kracht verliezen als ik meen of als zij zelf menen de toekomst te kennen, enkel omdat ik het hen vertel.



Toen las ik dit weekend De Alchemist, dat prachtige boek van Paulo Coelho. En ik las op blz.118:


(...) De kameeldrijver was geen krijger en hij had al verschillende waarzeggers geraadpleegd. Een hoop hadden ware dingen gezegd, een paar dingen die niet klopten. Totdat één van hen, de oudste (en meest gevreesde), vroeg waarom hij toch zo nodig zijn toekomst moest weten.

'Om op tijd te kunnen veranderen wat ik liever niet zou zien gebeuren,' antwoordde de kameeldrijver.

'Dan is het jouw toekomst niet meer,' antwoordde de waarzegger.

'Misschien wil ik dan die toekomst weten om me voor te bereiden op de dingen die komen gaan.'

'Als het goede dingen zijn, is het wachten erop alleen maar prettig.' zei de waarzegger. 'Maar als het nare dingen zijn zul je een hoop afleiden voordat ze gebeuren.'

'Ik wil de toekomst weten omdat ik een mens ben,' zei de kameeldrijver tegen de waarzegger. 'En mensen leven gericht op hun toekomst.'

De waarzegger bleef enige tijd stil. Hij hanteerde de stokjesmethode, leidde alles af uit de ligging van een aantal stokjes die hij op de grond had laten vallen. Die dag deed hij dat echter niet. Hij wikkelde de stokjes in een doek en stak ze in zijn zak.

'Ik verdien de kost met het voorspellen van de toekomst,' zei hij. 'Ik ken de wetenschap van de stokjes en weet hoe ik die moet gebruiken om binnen te dringen in de ruimte waar alles geschreven staat. Daar kan ik het verleden lezen, ontdekken wat reeds vergeten is en de tekens van het heden begrijpen.

Wanneer de mensen mij raadplegen, léés ik hun toekomst niet, ik ráád hun toekomst. Want de toekomst behoort aan God en hij openbaart die alleen in uitzonderlijke omstandigheden. En hoe lukt het mij om de toekomst te raden? Door de tekens uit het heden; als u aandacht besteed aan het heden, zult u dat kunnen verbeteren. En als u het heden verbetert, zal wat daarna gebeurt ook beter worden. Vergeet de toekomst en leef iedere dag van uw leven met inachtneming van wat de wet voorschrijft en in het vertrouwen dat God zorgt voor zijn kinderen. Ieder dag bergt de eeuwigheid in zich.'

De kameeldrijver wilde weten wat de omstandigheden waren waaronder God het toestond de toekomst te zien. 'Als hij dat zelf kenbaar maakt. Maar God laat de toekomst zelden zien en slechts om één enkele reden: wanneer het gaat om een toekomst die bestemd is om veranderd te worden.'

'Oh, dat ben ik je nog vergeten te vertellen.' zegt M. met haar arm onder haar hoofd terwijl ik haar behandel. We hebben het over volle maan en slapeloze nachten. We hadden het al eerder over volle maan en haar slapeloze nachten.
Ik heb ook wel eens slapeloze nachten, althans, niet geheel slapeloos, maar van die nachten waarin het lijkt of ik alles, maar dan ook alles bewust meemaak, een ratjetoe tussen droom en werkelijkheid. Gewoon, zomaar, niks te tobben en toch waken. Ik heb dat nooit gekoppeld aan die volle maan, maar nu M. mij net vertelt dat ze in zo'n nacht als vannacht nog nét niet rechtop zat met grote kijkers, het was dus volle maan, denk ik: Hee, da's vreemd... T. en ik waren vannacht ook weer aan het spoken zonder elkaar de schuld te geven.
'Mijn oma zei vroeger dat ik de wratten op mijn neus en bovenlip weg moest wassen bij volle maan. Ik geloofde haar heilig en stond bij volle maan dus met mijn vingers mijn wratten weg te wassen, en wat denk je.' vervolgt M. terwijl ze de wasbeweging met haar vingers nadoet.
'Weg?'
'Ja, weg! Echt waar. Geen fabel.'
'Ik ken ook de verhaaltjes dat je ze kunt verkopen voor een stuiver en dat werkt ook. Misschien was je overtuiging dat het zou werken sterk genoeg en had het niks met die volle maan te maken.'
'Bij mij werkte die overtuiging niet zo, tenminste, ik verkocht een wrat op mijn vinger ook aan mijn moeder voor een stuiver, en ik geloofde daar ook heilig in. En die wrat was ook wel weg, maar toen had mijn moeder hem. Maar twee dagen later had ik hem weer terug, op dezelfde plek.'
'Vreemd...' zeg ik. 'Ik schreef wel een tijdje terug iets op Columnweb over 'kosmobiologische vruchtbaarheid en de maan' en ik las pas geleden ook een interessant verhaal over 'astrologie en de zwarte maan' op de site van George Bode, maar verder heb ik me er nooit zo in verdiept, in die maan. Toch eens googelen op volle maan en wratten' lach ik. 'nooit van gehoord...' >>lees meer

Als ik de telefoon opneem klinkt er paniek in haar stem.
'Heb je mijn mail al gelezen?'
'Nee. Wat is er loos?'
'Ik zit hier met bonzend hart. Ik had je vanochtend een droom gemaild, maar die moet ik je dan eerst even vertellen.'
'Doe maar. Ik luister...'

Ze moet door de emotie even op adem komen en begint dan te vertellen:
'Ik werd in mijn huis achtervolgd door een naakte man. Ik zag hem zo helder voor me dat ik hem tot in detail kon beschrijven, vooral zijn ogen. Hij knipperde niet met zijn ogen maar staarde, alsof hij aan het slaapwandelen was. Heel raar. Hij volgde me overal waar ik ging. Op een gegeven moment lag ik op de bank in de huiskamer en komt hij vanuit de keuken de kamer in. Ik dacht, ik loop nu niet meer weg, even kijken wat hij wil. Hij probeerde zich aan me vast te klampen, maar ik was niet bang. Ik werd boos en begon hem van me af te duwen, maar dat ging niet zomaar, want hij werd ook boos. Hij onderschatte me, ik gaf nog een keer een fikse krachtsinspanning en toen viel hij naast de bank op de grond. Ik zette toen mijn voet op zijn keel en op dat moment werd ik wakker en maakte ik ook F. wakker. Die stelde me wel gerust en zei: 'Goed gedaan...' maar toen ik dat zei van die ogen zei hij half slapend: 'Misschien sliep die man ook werkelijk.' Ik dacht: Jakkes! Kreeg er kippevel van. En ik mailde je dit vanochtend, om te vragen of dit een verwerkingsdroom was of een uittreding. Ik had nml zelf sterk het gevoel had dat het een uitreding was. En nu, net, stond er een man voor de deur met een grote mand met bloemen. En die man...' Ze verslikt zich nu bijna in emotie '...was de man uit mijn droom, Elly. Echt, ik vergis me niet. Die ogen vergeet ik nooit meer. Hij ging op de bank zitten, en vroeg in gebrekkig Nederlands of ik naast hem kwam zitten en zei: 'Ik vind jou lief.'
Ik moet ook even slikken. ‘Je hebt hem binnengelaten?' >>lees meer