'Er gebeurt weinig op je site, El.' zegt schoonzus A. vanochtend als eerste door de telefoon als ik haar bel om te informeren hoe het ervoor staat. A. is hoogzwanger. Dat ik niet schrijf zit blijkbaar ook hoog. A. heeft nu, in afwachting van de eerste weeën, alle tijd om te lezen, dat snap ik best.

Even later staat vriend F. voor het raam te gebaren als hij mij achter mijn laptop ziet zitten. Zo te zien zit er bij F. ook iets hoog. Ik schuif mijn laptop aan de kant. Ik open de voordeur.

'Héhé, zit je eindelijk te schrijven?'

'Ja.' glimlach ik.

F. leest ook trouw mijn site. Ik weet uit ervaring wat hij wil gaan zeggen...

'Ik wou net zeggen: 'Dat verhaal over dat schilderij heb ik nu wel gezien.'

F. bedoelt het goed. F. spreekt wel vaker luid zijn ongenoegen uit als mijn stukjes uitblijven.

'Heb je soms weer een writersblock?'

'Enkel een weblogblock...'

'Maar zo te zien kan ik straks weer een stukje lezen...' Hij wijst met zijn neus naar mijn laptop.

'Eh, nou, nee, niet echt... Ik schrijf me suf F., aan mijn manuscript, vandaag speciaal voor gereserveerd. Daarbij werk ik ook nog, praktijk, geef les... en zo...!?!'

'Mh.' moppert F.

'Mh...' denk ik...

(...)

'Ja ja, ik weet het. Ga ik óók weer tijd voor maken...'

Ik meen het nog ook, af en toe heb ik een zetje nodig.

'Kopje koffie dan maar?' bied ik aan als troost.

'Lekker, even snel, dan kan jij weer gauw verder met schrijven.'

'Jo. Komt goed...'

We kletsen even wat bij. Als hij zijn koffie op heeft komt er nog één: 'Kom je ook gauw een kop koffie bij me drinken? Ik woon sinds kort in dezelfde straat, weet je nog?'

'Wat een lelijk schilderij.', zegt hij vanaf de kruk.

'En dat heb jij nog zelf gemaakt ook?!?' zegt hij even later verontwaardigd als hij vanuit de behandelstoel leest wiens naam eronder staat.

Zijn moeder geneert zich. Ik schiet in de lach...

'94... betekent dat 1994?'

'Ja.'

'Dat is wel lang geleden.' rekent hij... Dat klinkt alsof het me enigszins vergeven zij...