Ook Uri overkomt het...

Zijn kijk op het 11.11 fenomeen:

(...) I have been asked many times about the September 11th 2001 attacks in New York and Washington. People ask me how I can claim that 11/11 is positive when there were so many deaths in those attacks?


(...) In me, it activates the power of prayer, love and determination to some how help the world. Some day I suspect we will find out the true meaning behind this puzzling phenomenon. It could start happening to you too after reading my website.

Meer op Uri-geller.com


Eerder op Columnweb: Getallen en het Silbury Hill Mysterie

En als u hier al langer komt dan weet u dat dit alles natuurlijk wederom ter aanvulling is van de column Getallen vertellen (april 2005), die nog steeds actueel is en met regelmaat geciteerd en gekopieerd wordt in forums etc., zelfs inclusief reacties. Niet omdat die column zo meesterlijk is, maar omdat het fenomeen op zich mensen steeds meer bezig houdt, en dan druk ik het zwakjes uit...

Een aantal maanden geleden heeft Boaz bij Elly op het bord een speciaal plekje gereserveerd om zijn schrijfkunst aan de wereld te tonen.

Met grote regelmaat worden zijn geschreven woorden door hem opnieuw grondig geïnspecteerd. Nee, niet qua inhoud, daarover zijn de geleerden het nog steeds met elkaar eens, maar door het verschuiven van de tekeningen vervaagt er wel eens een letter.

Zo eens per drie weken loopt de schrijver zijn letteren weer eens even na, zodat het er dan de eerstkomende tijd weer goed bij staat.

Gelukkig blijft mama bovenaan staan...

'Drie bijzondere vrouwen en hun raadgevers', daarover ging het artikel voor het weekblad Margriet. Een artikel met de titel ‘Ik vraag raad aan…’ .
Als je als raadgever werkt en daarbij ook nog paranormaal begaafd bent, bij wie kun jij dan aankloppen voor advies? Zo luidde het thema.
Zou je het leuk vinden om geïnterviewd te worden over dit onderwerp?
Ach, waarom ook niet, dacht ik.

Het werd een twee uur durend interview, leuk, gezellig, niks mis mee. De journaliste was dik tevree en gefascineerd door het onderwerp van gesprek, mede ook omdat haar recordertje in mijn nabijheid vreemde kuren vertoonde, ook bij het afluisteren, what's new...
Restte enkel nog de fotosessie. Daar wordt je over gebeld. Trek er maar een paar uur voor uit.

'Wie rijdt er hier motor?' vraagt de fotograaf bij binnenkomst al starend naar een schilderij dat niets te raden over laat.
'Wij beiden, mijn echtgenoot en ik.'
So far so good.
'Mogen we je jas even zien, we hebben wat sjawls meegenomen om te kijken welke er het best bij past.'
'Moet het een sjieke zijn?'
Ik bluf, want als ze ja zegt heb ik een probleem.
'Nee hoor, gewoon wat je normaal draagt.'
Wat ik normaal draag is een stoer leren jack, zo één waar je in woont, zo één die door het dragen en de tijd helemaal jij wordt. Als ik ermee de kamer binnen kom kijken ze elkaar aan, ze onderdrukken een lach.
'Laat me raden', zeg ik, 'dit was niet wat jullie in gedachten hadden.'
'Nou, laten we het zo zeggen.' proesten ze het nu uit. 'We hadden veel verwacht bij een paranormaal therapeut, maar geen motor en een leren jack. En het ziet er hier ook niet echt uit als eh...'
Haar blik waart nog eens in het rond om te benadrukken dat ze de inrichting bedoelt...
'Jullie hadden een bezem verwacht. En toeters en bellen, zoals wierook of bidprentjes.' antwoord ik allerminst verbaasd. Het is vaste prik dat mensen zich bij voorbaat al een beeld vormen van mij en mijn praktijk. 'Jezus, wat is ze gewoon!' sprak ooit een vriendin direct in mijn zoon 's mobiel nadat ik de voordeur sloot na een eerste consult. Op zich ook best humor.

Er blijft één sjawl over die geschikt blijkt, hij is van de visagist persoonlijk en ook al is het niet mijn smaak, laat ik niet moeilijk doen, we moeten immers iets hebben met rood vanwege de kersteditie.
'We gaan straks wat rolletjes vol schieten. Weet jij hier een mooie locatie?'
'Wat is precies de bedoeling?'
'Nou, we hadden bijvoorbeeld gedacht, als jij nou met je handen open en je ogen dicht gaat zitten, in de natuur, alsof je contact maakt met de engelen, alsof je om raad vraagt, dan...'
'No way!' onderbreek ik haar. 'Je kan veel van me vragen, maar that's not me, dat ga ik ook niet doen. Joh, dat doe ik niet eens in mijn praktijk.'
'Maar dat doe jij toch, contact maken met engelen als je om raad vraagt?'
'Zoiets... maar daarvoor hoeven mijn handen niet open en mijn ogen niet dicht, dat gaat gewoon tussen neus en lippen door.'
'Tussen neus en lippen door...'
'Ja, gewoon, zoals ik nu met jullie praat. Ogen open, handen dicht.'
(...)
'Gooi ik effe wat in duigen, hè. Wat nu?!?' raad ik als ik hun wat verwarde blik aanschouw.
'Dat kun je wel stellen, ja. Wat nu... We hadden het helemaal in ons hoofd. Kunnen we niet ergens tot een deal komen?'
'Dat ligt er aan.'
De fotograaf denkt na...
'En als je nou gewoon staand of lopend naar de lucht kijkt, alsof je wat mijmert, vind je dat dan wel oké?'
We hebben een deal. Aan de slag.

We praten tijdens de make-up honderd uit over het paranormale. Ze zijn beide gevoelsmensen en reuze nieuwsgierig hoe het bij mij allemaal functioneert. Ze hebben zelf ook boeiende verhalen, waaruit maar weer blijkt dat het allemaal niet zo ver verwijderd ligt als de meesten veronderstellen.
Dan komen we tot de conclusie dat we ook nog plaatjes moeten schieten. Op dus naar de Lek, al mijmerend aan het water...
De visagist friemelt nog wat her en der omdat de wind de sjawl en mijn toch al niet zo rijkelijke bos in model gebrachte haren op eigen houtje weer uit fatsoen waait, mijn mond moet nog wat in de juiste stand om mijn blik nog wat te verruimen en de indruk te wekken dat ik er ook nog blij mee ben, maar het komt allemaal goed. We doen allemaal ons best.
'Kun je iets omhoog kijken... nog een keer... nog ietsje meer? Ja, zo ja...'
Done!

Ik sta er niet voor in dat er niet alsnog wat zweverige plaatjes zijn geschoten. Op commando al mijmerend omhoog kijken en nog ietsje meer, in ruil voor een oproep aan de engelen, voelde voor mij toch wat onnatuurlijk, maar ik dacht, halleluja, God zegen de greep. We zien wel...

'Je krijgt het nummer thuisgestuurd.'
'Fijn.'

Ik kreeg het nummer thuisgestuurd. Of het mee viel? Geen vuiltje aan de lucht. In plaats van drie vrouwen en hun raadgevers stonden er nu twee. Het artikel over de paranormaal therapeut werd alsnog geschrapt. De redactie van Margriet vond het artikel over de paranormaal therapeut achteraf bezien toch niet zo eh... Margriet.

Ik weet het, het klinkt niet spiritueel, maar vandaag kwam ik de term twee keer tegen, dat maakt een mens toch nieuwsgierig...


Op naar Wikkipedia: (...) Wanneer een lurker plots echt gaat bijdragen na een tijd lurken noemt men dat ontlurken. Dit kan echter ook van tijdelijke aard zijn. Men kan na actieve periode ook weer in de lurkmode gaan.


Het was officiëel ontlurkingsweek van 14 t/m 20 mei, waarin lurkers, oftewel anonieme en zwijgzame lezers, werden opgeroepen te ontlurken. Dit initiatief kwam van www.zezunja.nl en maanzand.com en werd nagevolgd door vele webloggers.

Onder het motto:

Maak u bekend. Vertel mij voor één keer dat u meeleest. Klik op het woordje 'reacties' onderaan dit stukje en zeg het: 'Ik lees mee'. Liefst met (schuil-)naam, werden lurkers opgeroepen voor één keer te reageren om daarna weer desgewenst in de lurkmode te gaan.


Tsjonge, had ik toch voor één keer geweten wie er allemaal lurkt op Columnweb...

Het geheim van 'The secret' gister (woensdag) op Netwerk.

Twee weken terug kreeg ik via de mail het advies de film The secret eens te bekijken.
The secret... Nooit van gehoord...
Nog diezelfde avond vertellen twee vrouwen in mijn praktijk enthousiast over een workshop die ze de dag ervoor hadden gevolgd, een workshop over The secret... daar is veel over te doen...
Zat ik dan misschien op een andere planeet? Toch maar eens kijken...
Nu moet ik er volledigheidshalve bij vermelden dat ik een aantal maanden terug ook een link kreeg toegestuurd, van vriend K., het eerste deel van een film op Youtube, of ik eens wilde kijken en mijn visie wilde geven.
Zo gezegd zo gedaan...

Een week of drie terug, toen ik niet zoveel te schrijven had, kwam ik opeens op het idee om op mijn site even te linken naar de film op Youtube, maar... ik kon én de mail én de film niet meer terug vinden. Hoe die heette dat was ik vergeten. Ik wacht maar even af, dacht ik, wie weet kom ik het nog tegen.

Afijn, bij het aanschouwen van de eerste beelden van The secret, dacht ik, verrek, dit heb ik al gezien. Dít is de film die ik zocht op Youtube... Hoe grappig, dat is ook precies waar die film om draait. Gooi je wens in ons universum en er wordt aan gewerkt. U vraagt en wij draaien, oftewel, richt je aandacht en het universum brengt je precies wat je nodig hebt. Die gedachte op zich snijdt hout, sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat het zo werkt. De wet van de aantrekkingskracht, oorzaak en gevolg, daarover heb ik vaak genoeg geschreven in columns. De film op zich is dus geen slechte vertaling van hoe het werkt, maar enkel het kennen van 'The secret' brengt ons naar mijn idee niet per definitie tot de sleutel van geluk, het maakt ons misschien enkel gretiger naar dingen die we 'menen' nodig te hebben. Zoals het dus in deze film wordt gepresenteerd verbloemt het in mijn ogen het meest essentiële...
Kortom, een leuke marketing aanpak mbt onze wensen, wél typisch Amerikaans.

Als we uitgaan van de leer van karma dan gaat het niet zozeer om die wens die we in vervulling laten gaan, maar om de weg er naar toe...

Toch vind ik de film de moeite van het zien waard. Het is tenslotte aan ons wat we ermee doen...

Nog niet gezien?
De hele film, te zien op www.grenswetenschap.nl (Met dank aan Annelies, Afke en Guanita)
Onderzoek naar The secret.
En achter deze link een aardige samenvatting.