We hebben een leuk gesprek, over zijn zoon, die ik al jaren ken, over de studie voorafgaand aan het werk van zijn zoon, over zíjn werk. Hij kijkt me inschattend aan. Ik voel hem al hangen, hij wil ook iets weten over mij, over míjn werk. Maar ik weet dat hij niet weet wat voor werk ik doe. Zijn zoon heeft hem dat nooit vertelt en gaat dat misschien ook wel nooit doen. Ik vraag door over zíjn werk om de vraag te ontwijken, maar vluchten kan niet meer...

'Wat voor werk doe je zelf eigenlijk?'

Gelukkig kan ik tegenwoordig kiezen, al naar gelang de sfeer.

'Ik ben docent.' zeg ik, ik bedoel eigenlijk: Niet verder vragen!

'Waar als ik vragen mag?'

'In Utrecht, op de Hogeschool.' Ik bedoel eigenlijk: Genoeg, geloof me, écht, voor uw eigen bestwil...

'Welke Hogeschool?'

'Voor geesteswetenschappen.'

'Voor wát?!?'

'Voor geesteswetenschappen, de Hogeschool voor geesteswetenschappen.'

'O, wat moet ik me daar bij voorstellen?' vraagt hij nog nietsvermoedend.

Nou, hup dan maar...

'Ik ben docent voor de opleiding Natuurgeneeskundig therapeut.' Dat klinkt op zich nog best wel vaag, op de rand.

'O, wat interessant, en wat moet ik me dáár dan bij voorstellen?'

Oef... 'Genezen op een natuurlijke wijze.' zeg ik. Niet echt vindingrijk, maar toe maar.

'Je bedoelt zó? Manipuleren met je handen?'

Hij maakt een duwende beweging met de muis van zijn handen alsof hij een kraker van het eerste uur is.

'Zoiets.' zeg ik lachend.

'Ah.' klinkt het alsof hij het nu helemaal begrijpt, nou ja, helemaal... Hoe past dat nou bij zo'n klein wijfie...

'Doe je dat full time?'

'Nee, daarnaast schrijf ik en ben ik al zo'n 20 jaar therapeut.' Ik kan zó slecht liegen...

'Goh, wat leuk toch dat mensen allemaal zulke verschillende dingen doen, hè?' De man voelt nattigheid en weet niet goed wat hij er mee aan moet. Ik zei het nog...

'Maar goed ook.' antwoord ik heel vriendelijk. Ik bedoel eigenlijk: ik vind u echt heel aardig, ik wil u echt niet in verlegenheid brengen.

'Dat is het fascinerende aan het leven, dat je zoveel verschillende mensen tegenkomt, hè?' Hij bedoelt vast: Hoe red ik me hier nou uit...

En last but not least: 'Hee Elly. Ik heb de laatste tijd veel over je nagedacht.' Ze komt van de andere kant, pakt me om mijn nek en zoent me spontaan op beide wangen.

'Ha meid, wat valt er over mij nou na te denken?' lach ik.

'Ik heb een paar enge dingen meegemaakt met spiritualiteit, zegt ze spontaan. 'Ik moest daarom de hele tijd aan je denken, ik wilde je nog bellen, maar ik dorst het niet.'

Ja zeg, nou kan ik er toch echt niks meer aan doen, hoor.

'Vertel!'

'Misschien vind je het wel gek.' zegt ze wat onzeker omdat ze het zelf zo gek vindt.

'Lieverd, ik vind niks meer gek, het is mijn werk.'

'Oh ja, natuurlijk, maar o, je bent nu lekker op een feest, dan wil je natuurlijk vast niet over werk praten.' zegt ze wat bezwaard.

'Tuurlijk wel, kom maar op, hoor.'

Het begint de man nu helemaal te dagen. 'Leuk nu eens met u kennis gemaakt te hebben.' zegt hij en schuift beleefd een groepje op.

'Dat is wederzijds.' zeg ik gemeend, het was echt een leuk gesprek...

Opeens schiet het me te binnen. Da's waar ook. P. kwam vorige week niet opdagen. P. komt altijd opdagen. P. komt dus niet zomaar niet opdagen. Even snel een mailtje.

Hoi P.,

Er is blijkbaar iets mis gegaan met de afspraak van vorige week. Misschien heb je het in je agenda op deze week gezet, ik check het even voor de zekerheid... Groet, Elly

Ik klik op verzenden. Vrijwel tegelijkertijd gaat de telefoon.

'Met Elly.'

'Met P. Hoi, ik weet niet hoe het komt hoor maar ik was echt in de veronderstelling dat ik nu aanstaande woensdag een afspraak met je heb. Zo gek, lijkt wel of ik een week heb overgeslagen.'

'Dat is snel, heb je mijn mail nu al gelezen?' Tegelijkertijd denk ik, dat kan niet, zo snel kan ze niet lezen en bellen tegelijk.

'Nee, hoezo?'

'Ik stuur je net een mailtje met de vraag of je het misschien een week te ver in je agenda hebt gezet, nog geen minuut geleden.'

'Nou jaaaaah.... Hoezo één gedachte, dat is telepathie!!!'

Ze kijkt me aan, ze wil het zó graag weten. Hoe zie ik haar toekomst.
'Ik voorspel geen toekomst.' zeg ik
'Kán je dat niet?'
'Ik wíl het niet.'
Ik leg haar uit dat ik maar al te vaak mensen in mijn praktijk krijg die het spoor bijster zijn geraakt vanwege een uitspraak van een paragnost.
'Maar ik kan er heus wel mee omgaan, hoor. Ik ga er niet naar leven of zo.'
Ik vertel haar het verhaal van de man die wanhopig in mijn praktijk kwam, een jaar nadat hij zijn relatie verbrak vanwege een uitspraak van een paragnost. Ik vertel haar dat ze inmiddels weer samen zijn en gelukkig, maar dat de angst voor de uitspraak van de paragnost het opnieuw gevonden geluk nog steeds overschaduwt. Stel dat de paragnost alsnog gelijk krijgt, ooit, in de toekomst...
Ik vertel haar over de vrouw die ook al haar hoop had gevestigd op de uitspraak van een paragnoste, nadat ze al jaren haar diepste wens koesterde, moeder worden. De paragnoste voorspelde haar een zwangerschap, jaar en maand inclusief. Een jaar verstreek, de zwangerschap bleef uit...
'De waarheid komt niet eerder aan het licht dan het moment van de waarheid zelf.' voeg ik er aan toe.
Ze kijkt me aan... 'Ik wil echt maar één ding weten.' zegt ze nu op bijna smekende toon. 'Echt, je schaadt me niet. Ik weet het antwoord zelf toch al bijna zeker, voor 99 procent.'
'Wat is het dat je zo graag wilt weten?' vraag ik.
'Ja, dat ga ik niet zeggen. Dat weet jij toch?'
'Vertel nou maar gewoon wat het is dat je zo bezig houdt.'
Ze vindt het moeilijk, het lijkt wel alsof ze het zelf niet uit durft te spreken. Alsof ze niet durft uit te spreken met welke gedachte ze rond loopt. Alsof het dan opeens een voldongen feit zal zijn...
Ik help haar een handje.
'Je wilt meer voor jezelf opkomen?'
‘Ook...’
'Binnen je relatie?'
Er komen tranen in haar ogen. Ze begint te vertellen over wat ik al dacht dat ze wilde vertellen. Haar besluit staat al bijna vast. Ze was enkel benieuwd of ik hetzelfde zou zien zodat ze haar besluit zou kunnen rechtvaardigen.
We hebben een verhelderend gesprek, zij vertelt over hem, ik praat over haar... Over haar eigen rol, ongeacht de uitkomst.
Als ze opstaat doet ze nog een laatste poging.
'Je wilt het echt niet zeggen?'
Ik glimlach. ‘Het is niet aan mij. Ga nou eerst maar eens samen om de tafel...’
Een week later komt ze stralend binnen.
'Er is heel wat veranderd. We gaan er weer voor! Ik had het zelf niet verwacht...' zegt ze met een glinstering in haar ogen.