Al zappend kwam ik zaterdagavond langs één of andere docu over het al dan niet bestaan van het verschijnsel telepathie. Ik zag enkel de eindconclusie: We kunnen niet bewijzen dat telepathie bestaat, maar we kunnen ook niet bewijzen dat het niet bestaat. Dat was het eigenlijk, kort samengevat. Het kan vriezen of het kan dooien. In elk geval geen ontkenning, dat was een feit.

Nou ben ik persoonlijk gek op een potje filosoferen en al helemaal omdat het nergens toe leidt, althans, niet tot het antwoord op de vraag. Zodra we menen het antwoord te kennen treden we buiten de fascinatie en mag het geen filosofie meer heten. Maar de weg er naar toe, de weg van de honger naar het antwoord, biedt ons de mogelijkheid gebieden te ontginnen waar we anders nooit zouden komen. Het brengt ons dan wel niet tot HET antwoord, maar die weg van de fascinatie biedt ons wél zoveel meer.
Maar hoe hoe dan ook, bij het aanschouwen van een dergelijk wetenschappelijk onderzoek bekruipt mij dikwijls het gevoel dat ik niet van deze planeet ben. Alsof men sinds mensenheugenis bezig is te verklaren dat gras groen is, of sterker nog, of het überhaupt wel groen kan zijn. En dan nog. Hoe weet ik dat ik bij de definitie van de kleur groen hetzelfde ervaar als u. Hoe weten we dat onze beschouwing van de kleur groen exact dezelfde is als die van de wetenschapper die tot de verklaring kwam. Dat weten we niet. Bij de kleur groen denk ik aan gras, omdat iemand mij ooit vertelde dat gras nu eenmaal groen is. >>lees meer

'Hee Elly, tijd niet gezien, ik wilde je mailen.'
'Why?'
'Nou, het huis waar we nu wonen dat is een hartstikke lekker huis maar er gebeuren nogal vreemde dingen.'
'Zoals?'
'Eh... nou, er is een lamp die steeds maar flikkert. Ik heb er al een techneut naar laten kijken, alles door laten meten, maar er is niks mis mee.'
'Tja...'
'Nou ja, ik las jouw column toen over die kerstlampjes, dus ik dacht...'
'Ja, dat is ieder jaar weer een sport, ja, die kerstlampjes... Dat columpje over die knallende lamp soms ook gelezen?'
'Ja.'
'Ah, dus jij dacht, misschien is er wel iets anders aan de hand.'
'Juist ja, hij gaat harder, zachter, harder, zachter en als ik er iemand naar laat kijken gebeurt er niks.'
'Mmh...'
'Ja, ik dacht, misschien is er er wel iets daar op die plek...'
'Een geest bedoel je...'
'Nou... ja, dat is eigenlijk wel waar ik aan dacht, ja.'
'Je kunt het ook zelf zijn.'
'Je bedoelt dat ik...?!?'
'Yep.'
'O!?! En kan mijn dochter het dan ook zelf veroorzaken, want bij haar gebeurt het ook. Die pubert en-'
'Ja!'
'Goh... Jeetje...'
'Maar wat is het voor lamp, een dimmer zei je toch?'
'Ja, een dimmer.'
'Schiet me namelijk opeens wat te binnen. Ik heb beneden ook een dimmer die ik al jaren niet meer gebruik. Dat ding flikkerde ook constant, ook alles door laten meten, nieuwe dimmer erop laten zetten, niets hielp, hij doet het nou helemaal niet meer. Blijkbaar zijn die dingen wat gevoeliger. Ik heb er op zolder ook één staan, een schemerlap, hallogeen. Als ik train en lekker op dreef ben dan lijkt het wel een discotent, op het ritme van mijn bewegingen flikkert ie mee, tenzij ik hem voluit laat branden, maar daar heb je zo'n ding niet voor.'
'Echt waar, joh?'
'Echt waar.'
'... Dat verklaart dan misschien ook waarom er bij mij op de zaak geen computer onder mijn handen veilig is, ik wordt er gek van.'
'Er zijn er meer die dat hebben, ja.'
'Jij ook?'
'Nee, bij mij beperkt het zich tot een zelfstandig wandelende muis, maar het lampje naast de computer, dat flikkert dan weer wel als ik soms een hele leuke column schrijf of bruis van de energie.'
'Tsjonge...'
'Is niks bijzonders, hoor. Gewoon onze eigen magnetische velden die knetteren met andere.'
'...'
'Gewoon om lachen joh, doen wij ook. We zoeken altijd zo snel naar verklaringen buiten ons, soms zijn die er ook, maar dikwijls doen we het gewoon zelf...'

Hij was mijn meest enthousiaste cliënt ooit, kwam na de tweede behandeling al hollend binnen en riep enthousiast: 'Jaah... Lekker gevoel lekker gevoel.'
Enkele behandelingen later vroeg hij zijn moeder of hij niet bij Elly mocht blijven slapen, dan had hij 's nachts ook dat lekkere gevoel (op zich natuurlijk best praktisch bedacht), zijn moeder vond dat niet zo'n goed idee...
Enkele maanden later, toen hij nog maar eens in de drie weken kwam, sprak hij met een schuin hoofd vanuit de behandelstoel tot zijn moeder dat hij wel zijn hele leven lang naar Elly toe wilde blijven gaan, om even veilig te stellen dat we er voorlopig nog geen eind aan zouden breien.

Vorige week holde hij niet direct naar boven, vorige week sloeg hij bij binnenkomst zijn armpjes om mijn middel om zo even stilletjes te blijven staan...
Ik wissel een blik met zijn moeder...
'Hij had daarnet niet zo'n zin om naar je toe te gaan, hij wilde liever spelen.'
Voor het eerst sinds een jaar wil hij liever spelen...
'Dat is een goed teken.' zeg ik.
'Zoiets had ik ook.' zegt zijn moeder. 'Maar het gaat ook zo goed.'
'Ik voel het' zeg ik, 'het gaat heel goed.'
'Hoe gaat het met je?' vraag ik als hij op zijn stoel gaat zitten in afwachting van mijn vraag.
'Heel goed.'
'Mooi zo. Dan ga ik je iets leuks vertellen, luister... Het gaat zo goed met je dat je niet meer bij me terug hoeft te komen, dan kun je voortaan lekker blijven spelen. Goed idee?'
'Goed idee.' knikt hij blij, hij popelt nog wel om voor de laatste keer in de spannendste stoel te springen...
'Nou, nog één keer dan, hup!' zeg ik ook blij, terwijl ik de leuning achterover kieper.
Voor de laatste keer giechelt hij en ontwijkt de stroompjes die hij voelt tijdens het behandelen, dat blijft een leuk spel...
Voor de laatste keer werkt hij nog even zijn literaire werk bij op het bord, zodat iedereen wel weet dat aan die boodschap nog niets is veranderd...
'Dag Boaz.' zwaai ik
'DAAAG Elly.' zwaait hij...

De column: Dat lekkere gevoel juni 2006

Zo kan het ook...

Columnweb was ivm met het verhuizen van dit domein naar een andere server tijdelijk offline. Hierbij zijn de laatste reacties helaas verdwenen... Mijn schuld :)