Hij is vier, net wakker, en kijkt lieflijk naar de foto van zijn papa, toen die nog klein was.
'Toen was ik nog groot, hè?'
'Nee,' zegt opa. 'Toen was je nog niet eens...'
'Wel hoor.' onderbreek ik opa, omdat ik meen te voelen waar het manneke heen wil. 'En toen kwam ie weer zóóó klein in mama's buik, toch?' wijs ik met bijna samengeknepen duim en wijsvinger.

'Neehee, toen papa klein was, was ik groot en toen papa groot was, was ik eerst daahaar...' gebaart hij met zijn blik omhoog en zijn armpjes wijd wijzend in de lucht, 'en toen kwamen D. en ik (D. is zijn kleine broertje) zóhow... phieeeeeeuwd naar beneden.' Zijn handjes roetsjen als langs een glijbaan. En tóen pas werd hij weer klein, vertellen zijn strak samengeknepen vingertjes.
Hij kijkt me overtuigd maar vragend aan of hij zeggen wil: Dat weet jij toch wel, oma. Jij weet toch wel, van daarow?
Ik knik net zo overtuigd. Ja, ik denk dat ik weet van waarow...

Zo eens in de zoveel tijd heb ik last van zweefdromen, soms wel drie nachten achtereen. Ik ben dan aan het experimenteren in mijn droom, zweef dan een stukje boven de grond en verplaats mij over meters afstand. Het gaat steeds beter. En telkens in mijn droom denk ik: Nu weet ik hoe het moet. Onthouden voor als ik wakker wordt! Maar telkens als ik wakker wordt is het vervlogen... Zo komt het natuurlijk nooit goed.

Deze jongen op youtube heeft het begrepen...

Het heet trouwens: Levitaton, kwam ik al surfend achter.

http://www.levitation.org

Partij voor mens en spirit. Het wordt nog eens wat...

'En wat vind je dan van Het zesde zintuig?' vroeg cliënt P., nadat ze mijn betoog in een kort interview over Char, daags na James Randi's betoog over de ontmaskering in Zembla op radio 1 had gehoord. Ik antwoordde daarin op de vraag van Jan Mom of het geloofwaardiger zou worden als Char bijvoorbeeld eens zou zeggen: Oke, nu heb ik een slechte verbinding, nu weet ik even niets, dat het is algemeen bekend is dat paragnosten of mediums nog niet eens de helft scoren aan juiste waarnemingen. Het is dus geen reële weergave van de werkelijkheid om altijd en overal maar een pasklaar antwoord op te hebben.
Het interview was naar aanleiding van deze column, waarin ik mijn visie spuide over de algemene trend in dergelijke programma's.
Ik weet het. Je scoort geen punten als een medium zegt: 'Sorry, er komt even niks.', terwijl de hele familie is afgereisd in afwachting van. De show must go on...Maar een programma als het zesde zintuig laat wél zien dat mediums niet altijd scoren, zelfs niet in de buurt komen, daar waar ze op andere momenten in staat zijn soms tot in detail waar te nemen. Geloofwaardiger dus, een betere weergave van de werkelijkheid. Hoewel ik de spelletjes, zoals verstoppertje spelen op het autokerkhof, dan wel weer erg flauw vindt. Het zapmoment.

'Wat denk jij mam, voelt het goed?'
'De ruimte wel, rustig, althans, voor mij. Maar ik hoef er niet in te wonen,' zeg ik.
Hij kijkt me aan, weet dat dit alles is dat ik er over kwijt wil, respecteert dat ook, maar hij ligt er al nachten van wakker, ziet overal spoken, dus probeert mij toch stiekem in te schatten. Ik draai mijn ogen weg als hij de mijne zoekt. Dat valt niet mee. Maar het moet hun eigen overwogen beslissing zijn.
Als ik even later thuiskom maak ik een fles wijn open.
'Proost, op het nieuwe huis van je zoon.'
Zijn vader kijkt me aan, lacht en zegt niets.
Als hij twee dagen later belt om te vertellen dat ze het huis gekocht hebben lacht hij ook als zijn vader hem vertelt dat zijn moeder er allang op heeft geproost.

Maar wat nu als je andere zoon een huis wil kopen waar je maar geen gevoel bij kunt krijgen, hij het zelf in zijn hoofd al bijna heeft gekocht, omdat alles er qua omgeving en ruimte perfect en naar wens uitziet. Tenminste, op het plaatje.
'Hoe vind je het mam, als we dichter bij je komen wonen?' vraagt hij enthousiast.
'Eh... Jjja, wel leuk,' hakkel je. Natuurlijk vindt een mam dat leuk, maar het voelt niet alsof dat ook gaat gebeuren, tenminste, niet in dit huis. Je wilt ze niet ontmoedigen, want het moet hun eigen overwogen beslissing zijn. Je wilt ook niet liegen (Je kan niet eens liegen). Maar dat valt niet altijd mee.
'Je klinkt niet erg enthousiast.' klinkt het dan wat teleurgesteld.
Je voelt je bijna schuldig.
'Kijk nou eerst maar eens of het huis ook is wat je ervan verwacht.'
Als ze terugkomen van het kijken zijn ze een illusie armer. Het viel tegen.

Waarom het al die tijd zo stil was op Columnweb? Ik had alles op alles gezet om eerst een geschikte uitgever te vinden voor mijn boek. Een soort staking dus, tot de missie was volbracht. Eerst een uitgever, dan pas weer webloggen.
Nou, die uitgever, die is er.
Het boek zal verschijnen bij uitgeverij Artemis @ Co. Deze uitgeverij maakt deel uit van Ambo|Anthos.
Wanneer?
Nog wel even geduld hebben. Het streven is dat het net voor de boekenweek, volgend jaar maart, in de winkels ligt.
O, u dacht dat het al af was? Neeeee, weet u wel hoeveel werk dat is, een boek schrijven...