Ze is vier en niet af te brengen van haar overtuiging dat ze nu eindelijk een broertje krijgt om mee te voetballen, maar de echo laat toch duidelijk zien dat het om een zusje gaat. Als we haar wat plagend trachten te overreden zucht ze diep en hoofdschuddend. Met jullie valt niet te praten, zegt haar blik. Het wordt een broertje, ze maakt er verder geen woorden meer aan vuil.

En ze heeft gelijk. Een paar maanden later blijkt die echo toch lang niet zo betrouwbaar als haar kinderlijke intuïtie. Een broertje dus...

Ze is teleurgesteld, maar laat niets merken. Althans, niet in haar gedrag.
'Ik heb er weer veel aan gehad,' zegt ze beleefd, terwijl ze mijn blik ontwijkt. We lijken uitgepraat.
'Echt?' vraag ik door. 'Vertel eens.'
Ze valt even stil en zoekt naar woorden.
'Ik kan het niet goed onder woorden brengen, maar ik begrijp wel wat je hebt gezegd, echt.' Wat haar betreft is het klaar.
'Je had gehoopt op een antwoord en dat heb ik je niet gegeven...'
Het valt weer stil. We kijken elkaar inschattend aan. Ze voelt zich ongemakkelijk met de stilte, maar de stilte doet zijn werk.
'Ik kan wel janken, maar dat wil ik niet, ik wil dat het over is,' zegt ze dan en ze lacht door haar betraande ogen heen. 'Maar het is nog lang niet over, hè?'
'Nee,' zeg ik.
Haar afweer voor het antwoord op haar eigen vraag verandert nu in zachtheid. Dat vertel ik haar.
Ze begint opnieuw te praten. Ik stel opnieuw de vragen. De vraag waarvoor ze kwam is niet meer relevant.
'Wat een mooi gesprek, hè. Haast filosofisch.' zegt ze drie kwartier later glimmend.
Ik pak mijn agenda.
'Wat moet ik doen de komende week?'
'Niets.'
'Niets!?'
'Nee, alleen maar voelen wat je voelt. Dan gaan we het daar over hebben.'
Ze kijkt me haast betoverend aan. Ze begrijpt nu wat ik bedoel.

Mijn eerste schreden op twitter. Of dat ook zinvol is, daar ben ik nog niet uit...